Ένα πρωτοφανές ναυτικό εγχείρημα με γιγάντια υποβρύχια drones – Πλωτή βάση που μπορεί να μεταφέρει μη επανδρωμένα υποβρύχια σε τεράστιες αποστάσεις
Ένα νέο κεφάλαιο στον υποβρύχιο πόλεμο φαίνεται να ανοίγει η Κίνα, με ένα μυστηριώδες πολεμικό πλοίο που έχει εντοπιστεί σε κινεζικό ναυπηγείο και, σύμφωνα με δυτικές αναλύσεις, προορίζεται να λειτουργήσει ως κινητή βάση για μεγάλα μη επανδρωμένα υποβρύχια.
Εάν οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιωθούν, δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη πολεμικό πλοίο, αλλά για μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση στη διεξαγωγή ναυτικών επιχειρήσεων: ένα πλωτό «μητρικό σκάφος» που θα μπορούσε να μεταφέρει, να υποστηρίζει και να αναπτύσσει αυτόνομα υποβρύχια σε μεγάλες αποστάσεις από την Κίνα.
Και αυτό είναι ακριβώς το στοιχείο που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία στους δυτικούς αναλυτές.
Ένα «αεροπλανοφόρο» για υποβρύχια drones
Το σκάφος που έχει εντοπιστεί στο ναυπηγείο Hudong-Zhonghua στη Σαγκάη φέρεται να έχει μήκος περίπου 205 μέτρων και εξωτερικά να παραπέμπει σε μεγάλο αποβατικό πλοίο.
Ωστόσο, το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του βρίσκεται στο εσωτερικό.
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναλύσεις, στην πρύμνη υπάρχει ένας μεγάλος πλημμυρίζων θάλαμος πρόσδεσης, ο οποίος μπορεί να επιτρέπει την είσοδο και την έξοδο υποβρυχίων οχημάτων απευθείας από τη θάλασσα.
Η λογική είναι απλή αλλά στρατηγικά ιδιαίτερα σημαντική: αντί τα μεγάλα μη επανδρωμένα υποβρύχια να πρέπει να διανύσουν μόνα τους τεράστιες αποστάσεις, το ειδικό πλοίο μπορεί να τα μεταφέρει κοντά στην περιοχή όπου απαιτείται η ανάπτυξή τους.
Στο εσωτερικό του σκάφους φέρεται επίσης να υπάρχει χώρος υποστήριξης, όπου τα μη επανδρωμένα οχήματα θα μπορούσαν να συντηρούνται, να επαναφορτίζονται και να προετοιμάζονται για νέες αποστολές.
Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι μια τέτοια πλατφόρμα θα μπορούσε να μεταφέρει ταυτόχρονα αρκετά μεγάλα υποβρύχια drones ή πολύ μεγαλύτερο αριθμό μικρότερων μη επανδρωμένων οχημάτων.
Εάν αυτή η δυνατότητα επιβεβαιωθεί στην πράξη, τότε η Κίνα θα έχει δημιουργήσει κάτι που μοιάζει περισσότερο με «αεροπλανοφόρο» για υποβρύχια παρά με συμβατικό πολεμικό πλοίο.
Οι «σιωπηλοί κυνηγοί» των ωκεανών
Η πραγματική στρατηγική αξία αυτής της τεχνολογίας βρίσκεται στα ίδια τα υποβρύχια drones.
Πρόκειται για μεγάλα μη επανδρωμένα υποβρύχια οχήματα, τα οποία μπορούν να σχεδιαστούν ώστε να πραγματοποιούν αποστολές μεγάλης διάρκειας χωρίς πλήρωμα.
Το γεγονός ότι δεν μεταφέρουν ανθρώπους αλλάζει δραστικά τους επιχειρησιακούς υπολογισμούς.
Ένα επανδρωμένο υποβρύχιο πρέπει να λαμβάνει υπόψη την ασφάλεια του πληρώματος, τις ανάγκες του προσωπικού και τα όρια ανθρώπινης αντοχής. Ένα αυτόνομο υποβρύχιο μπορεί, θεωρητικά, να παραμείνει για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε μια περιοχή, πραγματοποιώντας αποστολές αναγνώρισης ή άλλου είδους επιχειρήσεις.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ανησυχία.
Ένα μεγάλο, χαμηλού ίχνους μη επανδρωμένο όχημα μπορεί να είναι πολύ δυσκολότερο να εντοπιστεί και, ταυτόχρονα, πολύ λιγότερο πολιτικά και στρατιωτικά «ακριβό» να χαθεί.
Από τον βυθό του Ειρηνικού μέχρι τις κρίσιμες θαλάσσιες διόδους
Η ανάπτυξη αυτών των συστημάτων συνδέεται με μια ευρύτερη κινεζική προσπάθεια χαρτογράφησης και συλλογής δεδομένων στους ωκεανούς.
Το Reuters έχει αναφερθεί στην αυξανόμενη δραστηριότητα κινεζικών ερευνητικών και ωκεανογραφικών σκαφών, τα οποία χρησιμοποιούν αισθητήρες και συστήματα ηχοεντοπισμού για τη συλλογή δεδομένων από τον θαλάσσιο βυθό.
Η συγκεκριμένη δραστηριότητα έχει ιδιαίτερη σημασία για τον υποβρύχιο πόλεμο.
Ο ωκεανός δεν είναι ένα ομοιογενές περιβάλλον. Θερμοκρασία, αλατότητα, βάθος, μορφολογία του πυθμένα και υποθαλάσσια ρεύματα επηρεάζουν τη διάδοση του ήχου και, συνεπώς, την αποτελεσματικότητα των συστημάτων εντοπισμού.
Όσο περισσότερα δεδομένα διαθέτει μια δύναμη για το υποθαλάσσιο περιβάλλον, τόσο καλύτερα μπορεί να σχεδιάσει την ανάπτυξη υποβρυχίων και μη επανδρωμένων οχημάτων.
Ιδιαίτερη σημασία αποκτούν τα στρατηγικά περάσματα, από τα οποία διέρχονται πολεμικά πλοία και υποβρύχια.
Εκεί η παρουσία αισθητήρων και μη επανδρωμένων οχημάτων θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα πολύ πιο δύσκολο επιχειρησιακό περιβάλλον για οποιονδήποτε αντίπαλο.
Ο εφιάλτης των αμερικανικών υποβρυχίων
Το σενάριο που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία στους δυτικούς αναλυτές αφορά τα αμερικανικά πυρηνοκίνητα υποβρύχια.
Για δεκαετίες, τα υποβρύχια αποτελούσαν ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα των Ηνωμένων Πολιτειών στη θάλασσα.
Το μεγάλο τους πλεονέκτημα ήταν ακριβώς η ικανότητα να επιχειρούν με μεγάλη διακριτικότητα σε τεράστιες αποστάσεις.
Η μαζική χρήση μη επανδρωμένων υποβρυχίων θα μπορούσε, θεωρητικά, να αλλάξει αυτή την ισορροπία.
Ένα περιβάλλον όπου υπάρχουν μεγάλοι αριθμοί αισθητήρων, αυτόνομα υποβρύχια οχήματα και κινητές πλατφόρμες ανάπτυξής τους θα μπορούσε να καταστήσει πολύ δυσκολότερη την παραδοσιακή επιχειρησιακή προσέγγιση των επανδρωμένων υποβρυχίων.
Δεν σημαίνει ότι τα αμερικανικά υποβρύχια καθίστανται ξαφνικά «ανήμπορα». Σημαίνει όμως ότι το υποθαλάσσιο περιβάλλον μπορεί να γίνει πολύ πιο πυκνό, αμφισβητούμενο και απρόβλεπτο.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο στρατηγικό μήνυμα της κινεζικής προσπάθειας.
Η νέα λογική του πολέμου: περισσότερα drones, λιγότερο ρίσκο για ανθρώπινες ζωές
Ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα των μη επανδρωμένων συστημάτων είναι ότι η απώλειά τους δεν συνεπάγεται απώλεια ανθρώπινων ζωών.
Αυτό μπορεί να επιτρέψει σε μια χώρα να αναλαμβάνει κινδύνους που θα ήταν πολύ δυσκολότερο να αναλάβει με επανδρωμένα μέσα.
Παράλληλα, η μαζική παραγωγή μη επανδρωμένων συστημάτων μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετική σχέση κόστους και επιχειρησιακής αξίας.
Ένα πανάκριβο πυρηνοκίνητο υποβρύχιο απαιτεί τεράστιες επενδύσεις, εξειδικευμένο προσωπικό και πολυετή κατασκευή.
Αντίθετα, ένα μη επανδρωμένο σύστημα μπορεί να σχεδιαστεί εξαρχής με διαφορετικές προτεραιότητες: χαμηλότερο κόστος, μεγαλύτερη παραγωγή και δυνατότητα ανάληψης επικίνδυνων αποστολών.
Εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία της κινεζικής στρατηγικής.
Αντί να επιχειρήσει να αντιγράψει πλήρως το αμερικανικό μοντέλο, η Κίνα μπορεί να επιδιώκει να δημιουργήσει ένα διαφορετικό μοντέλο ναυτικής ισχύος, βασισμένο στην ποσότητα, την αυτονομία και τη μαζική χρήση μη επανδρωμένων συστημάτων.
Το υποθαλάσσιο «σμήνος» που αλλάζει τους κανόνες
Το πιο ανησυχητικό σενάριο δεν είναι απαραίτητα ένα μεμονωμένο μεγάλο υποβρύχιο drone.
Είναι η δημιουργία ολόκληρων δικτύων από μη επανδρωμένα συστήματα.
Δεκάδες ή και εκατοντάδες αυτόνομα οχήματα, αισθητήρες και πλατφόρμες θα μπορούσαν θεωρητικά να λειτουργούν σε διαφορετικές περιοχές, να ανταλλάσσουν δεδομένα και να δημιουργούν μια πολύ πιο πυκνή εικόνα του υποθαλάσσιου περιβάλλοντος.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, ο ωκεανός παύει να είναι ο «άδειος» χώρος που ήταν για τις προηγούμενες γενιές στρατιωτικών σχεδιαστών.
Μετατρέπεται σε ένα τεράστιο δίκτυο αισθητήρων και αυτόνομων συστημάτων.
Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι μόνο ποια χώρα διαθέτει τα καλύτερα υποβρύχια.
Θα είναι ποια χώρα μπορεί να βλέπει πρώτη, να ακούει πρώτη και να αντιδρά πρώτη.
Η μάχη για τον βυθό μόλις ξεκίνησε
Η εμφάνιση μιας πλατφόρμας που μπορεί να μεταφέρει και να αναπτύσσει μεγάλα υποβρύχια drones δείχνει ότι ο ανταγωνισμός στη θάλασσα περνά σε μια νέα εποχή.
Η Κίνα επενδύει παράλληλα σε ναυπηγικές δυνατότητες, αισθητήρες, τεχνητή νοημοσύνη, αυτόνομα συστήματα και ωκεανογραφική χαρτογράφηση.
Κανένα από τα επιμέρους αυτά στοιχεία δεν αρκεί από μόνο του για να αλλάξει τις ισορροπίες.
Ο συνδυασμός τους, όμως, μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο είδος ναυτικής ισχύος.
Ένα πλοίο που μεταφέρει υποβρύχια drones.
Υποβρύχια drones που δεν χρειάζονται πλήρωμα.
Αισθητήρες που χαρτογραφούν τον βυθό.
Και ένα ολοένα μεγαλύτερο δίκτυο αυτόνομων συστημάτων που μπορεί να λειτουργεί κάτω από την επιφάνεια.
Η πραγματική μάχη του 21ου αιώνα στη θάλασσα ίσως, τελικά, να μη διεξάγεται εκεί όπου βλέπουμε τα πολεμικά πλοία.
Μπορεί να διεξάγεται ακριβώς από κάτω τους — σε έναν αθέατο κόσμο όπου η τεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη και τα αυτόνομα υποβρύχια συστήματα μετατρέπουν τον ωκεανό σε ένα νέο πεδίο στρατηγικού ανταγωνισμού.
www.bankingnews.gr
Εάν οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιωθούν, δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη πολεμικό πλοίο, αλλά για μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση στη διεξαγωγή ναυτικών επιχειρήσεων: ένα πλωτό «μητρικό σκάφος» που θα μπορούσε να μεταφέρει, να υποστηρίζει και να αναπτύσσει αυτόνομα υποβρύχια σε μεγάλες αποστάσεις από την Κίνα.
Και αυτό είναι ακριβώς το στοιχείο που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία στους δυτικούς αναλυτές.
Ένα «αεροπλανοφόρο» για υποβρύχια drones
Το σκάφος που έχει εντοπιστεί στο ναυπηγείο Hudong-Zhonghua στη Σαγκάη φέρεται να έχει μήκος περίπου 205 μέτρων και εξωτερικά να παραπέμπει σε μεγάλο αποβατικό πλοίο.
Ωστόσο, το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του βρίσκεται στο εσωτερικό.
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναλύσεις, στην πρύμνη υπάρχει ένας μεγάλος πλημμυρίζων θάλαμος πρόσδεσης, ο οποίος μπορεί να επιτρέπει την είσοδο και την έξοδο υποβρυχίων οχημάτων απευθείας από τη θάλασσα.
Η λογική είναι απλή αλλά στρατηγικά ιδιαίτερα σημαντική: αντί τα μεγάλα μη επανδρωμένα υποβρύχια να πρέπει να διανύσουν μόνα τους τεράστιες αποστάσεις, το ειδικό πλοίο μπορεί να τα μεταφέρει κοντά στην περιοχή όπου απαιτείται η ανάπτυξή τους.
Στο εσωτερικό του σκάφους φέρεται επίσης να υπάρχει χώρος υποστήριξης, όπου τα μη επανδρωμένα οχήματα θα μπορούσαν να συντηρούνται, να επαναφορτίζονται και να προετοιμάζονται για νέες αποστολές.
Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι μια τέτοια πλατφόρμα θα μπορούσε να μεταφέρει ταυτόχρονα αρκετά μεγάλα υποβρύχια drones ή πολύ μεγαλύτερο αριθμό μικρότερων μη επανδρωμένων οχημάτων.
Εάν αυτή η δυνατότητα επιβεβαιωθεί στην πράξη, τότε η Κίνα θα έχει δημιουργήσει κάτι που μοιάζει περισσότερο με «αεροπλανοφόρο» για υποβρύχια παρά με συμβατικό πολεμικό πλοίο.
Οι «σιωπηλοί κυνηγοί» των ωκεανών
Η πραγματική στρατηγική αξία αυτής της τεχνολογίας βρίσκεται στα ίδια τα υποβρύχια drones.
Πρόκειται για μεγάλα μη επανδρωμένα υποβρύχια οχήματα, τα οποία μπορούν να σχεδιαστούν ώστε να πραγματοποιούν αποστολές μεγάλης διάρκειας χωρίς πλήρωμα.
Το γεγονός ότι δεν μεταφέρουν ανθρώπους αλλάζει δραστικά τους επιχειρησιακούς υπολογισμούς.
Ένα επανδρωμένο υποβρύχιο πρέπει να λαμβάνει υπόψη την ασφάλεια του πληρώματος, τις ανάγκες του προσωπικού και τα όρια ανθρώπινης αντοχής. Ένα αυτόνομο υποβρύχιο μπορεί, θεωρητικά, να παραμείνει για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε μια περιοχή, πραγματοποιώντας αποστολές αναγνώρισης ή άλλου είδους επιχειρήσεις.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ανησυχία.
Ένα μεγάλο, χαμηλού ίχνους μη επανδρωμένο όχημα μπορεί να είναι πολύ δυσκολότερο να εντοπιστεί και, ταυτόχρονα, πολύ λιγότερο πολιτικά και στρατιωτικά «ακριβό» να χαθεί.
Από τον βυθό του Ειρηνικού μέχρι τις κρίσιμες θαλάσσιες διόδους
Η ανάπτυξη αυτών των συστημάτων συνδέεται με μια ευρύτερη κινεζική προσπάθεια χαρτογράφησης και συλλογής δεδομένων στους ωκεανούς.
Το Reuters έχει αναφερθεί στην αυξανόμενη δραστηριότητα κινεζικών ερευνητικών και ωκεανογραφικών σκαφών, τα οποία χρησιμοποιούν αισθητήρες και συστήματα ηχοεντοπισμού για τη συλλογή δεδομένων από τον θαλάσσιο βυθό.
Η συγκεκριμένη δραστηριότητα έχει ιδιαίτερη σημασία για τον υποβρύχιο πόλεμο.
Ο ωκεανός δεν είναι ένα ομοιογενές περιβάλλον. Θερμοκρασία, αλατότητα, βάθος, μορφολογία του πυθμένα και υποθαλάσσια ρεύματα επηρεάζουν τη διάδοση του ήχου και, συνεπώς, την αποτελεσματικότητα των συστημάτων εντοπισμού.
Όσο περισσότερα δεδομένα διαθέτει μια δύναμη για το υποθαλάσσιο περιβάλλον, τόσο καλύτερα μπορεί να σχεδιάσει την ανάπτυξη υποβρυχίων και μη επανδρωμένων οχημάτων.
Ιδιαίτερη σημασία αποκτούν τα στρατηγικά περάσματα, από τα οποία διέρχονται πολεμικά πλοία και υποβρύχια.
Εκεί η παρουσία αισθητήρων και μη επανδρωμένων οχημάτων θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα πολύ πιο δύσκολο επιχειρησιακό περιβάλλον για οποιονδήποτε αντίπαλο.
Ο εφιάλτης των αμερικανικών υποβρυχίων
Το σενάριο που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία στους δυτικούς αναλυτές αφορά τα αμερικανικά πυρηνοκίνητα υποβρύχια.
Για δεκαετίες, τα υποβρύχια αποτελούσαν ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα των Ηνωμένων Πολιτειών στη θάλασσα.
Το μεγάλο τους πλεονέκτημα ήταν ακριβώς η ικανότητα να επιχειρούν με μεγάλη διακριτικότητα σε τεράστιες αποστάσεις.
Η μαζική χρήση μη επανδρωμένων υποβρυχίων θα μπορούσε, θεωρητικά, να αλλάξει αυτή την ισορροπία.
Ένα περιβάλλον όπου υπάρχουν μεγάλοι αριθμοί αισθητήρων, αυτόνομα υποβρύχια οχήματα και κινητές πλατφόρμες ανάπτυξής τους θα μπορούσε να καταστήσει πολύ δυσκολότερη την παραδοσιακή επιχειρησιακή προσέγγιση των επανδρωμένων υποβρυχίων.
Δεν σημαίνει ότι τα αμερικανικά υποβρύχια καθίστανται ξαφνικά «ανήμπορα». Σημαίνει όμως ότι το υποθαλάσσιο περιβάλλον μπορεί να γίνει πολύ πιο πυκνό, αμφισβητούμενο και απρόβλεπτο.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο στρατηγικό μήνυμα της κινεζικής προσπάθειας.
Η νέα λογική του πολέμου: περισσότερα drones, λιγότερο ρίσκο για ανθρώπινες ζωές
Ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα των μη επανδρωμένων συστημάτων είναι ότι η απώλειά τους δεν συνεπάγεται απώλεια ανθρώπινων ζωών.
Αυτό μπορεί να επιτρέψει σε μια χώρα να αναλαμβάνει κινδύνους που θα ήταν πολύ δυσκολότερο να αναλάβει με επανδρωμένα μέσα.
Παράλληλα, η μαζική παραγωγή μη επανδρωμένων συστημάτων μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετική σχέση κόστους και επιχειρησιακής αξίας.
Ένα πανάκριβο πυρηνοκίνητο υποβρύχιο απαιτεί τεράστιες επενδύσεις, εξειδικευμένο προσωπικό και πολυετή κατασκευή.
Αντίθετα, ένα μη επανδρωμένο σύστημα μπορεί να σχεδιαστεί εξαρχής με διαφορετικές προτεραιότητες: χαμηλότερο κόστος, μεγαλύτερη παραγωγή και δυνατότητα ανάληψης επικίνδυνων αποστολών.
Εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία της κινεζικής στρατηγικής.
Αντί να επιχειρήσει να αντιγράψει πλήρως το αμερικανικό μοντέλο, η Κίνα μπορεί να επιδιώκει να δημιουργήσει ένα διαφορετικό μοντέλο ναυτικής ισχύος, βασισμένο στην ποσότητα, την αυτονομία και τη μαζική χρήση μη επανδρωμένων συστημάτων.
Το υποθαλάσσιο «σμήνος» που αλλάζει τους κανόνες
Το πιο ανησυχητικό σενάριο δεν είναι απαραίτητα ένα μεμονωμένο μεγάλο υποβρύχιο drone.
Είναι η δημιουργία ολόκληρων δικτύων από μη επανδρωμένα συστήματα.
Δεκάδες ή και εκατοντάδες αυτόνομα οχήματα, αισθητήρες και πλατφόρμες θα μπορούσαν θεωρητικά να λειτουργούν σε διαφορετικές περιοχές, να ανταλλάσσουν δεδομένα και να δημιουργούν μια πολύ πιο πυκνή εικόνα του υποθαλάσσιου περιβάλλοντος.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, ο ωκεανός παύει να είναι ο «άδειος» χώρος που ήταν για τις προηγούμενες γενιές στρατιωτικών σχεδιαστών.
Μετατρέπεται σε ένα τεράστιο δίκτυο αισθητήρων και αυτόνομων συστημάτων.
Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι μόνο ποια χώρα διαθέτει τα καλύτερα υποβρύχια.
Θα είναι ποια χώρα μπορεί να βλέπει πρώτη, να ακούει πρώτη και να αντιδρά πρώτη.
Η μάχη για τον βυθό μόλις ξεκίνησε
Η εμφάνιση μιας πλατφόρμας που μπορεί να μεταφέρει και να αναπτύσσει μεγάλα υποβρύχια drones δείχνει ότι ο ανταγωνισμός στη θάλασσα περνά σε μια νέα εποχή.
Η Κίνα επενδύει παράλληλα σε ναυπηγικές δυνατότητες, αισθητήρες, τεχνητή νοημοσύνη, αυτόνομα συστήματα και ωκεανογραφική χαρτογράφηση.
Κανένα από τα επιμέρους αυτά στοιχεία δεν αρκεί από μόνο του για να αλλάξει τις ισορροπίες.
Ο συνδυασμός τους, όμως, μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο είδος ναυτικής ισχύος.
Ένα πλοίο που μεταφέρει υποβρύχια drones.
Υποβρύχια drones που δεν χρειάζονται πλήρωμα.
Αισθητήρες που χαρτογραφούν τον βυθό.
Και ένα ολοένα μεγαλύτερο δίκτυο αυτόνομων συστημάτων που μπορεί να λειτουργεί κάτω από την επιφάνεια.
Η πραγματική μάχη του 21ου αιώνα στη θάλασσα ίσως, τελικά, να μη διεξάγεται εκεί όπου βλέπουμε τα πολεμικά πλοία.
Μπορεί να διεξάγεται ακριβώς από κάτω τους — σε έναν αθέατο κόσμο όπου η τεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη και τα αυτόνομα υποβρύχια συστήματα μετατρέπουν τον ωκεανό σε ένα νέο πεδίο στρατηγικού ανταγωνισμού.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών