Σε πανικό η γαλλική κυβέρνηση από τη μαζικότητα και τη διάρκεια των κινητοποιήσεων σχεδιάζει προσωρινή αναστολή πρόσβασης σε TikTok, Instagram, Snapchat και X
Η Γαλλία συγκλονίζεται από ένα πρωτοφανές κύμα κοινωνικών κινητοποιήσεων, ενώ η κυβέρνηση του Emmanuel Macron απαντά με δεκάδες χιλιάδες αστυνομικούς, τεθωρακισμένα και σχέδια περιορισμού των κοινωνικών δικτύων.
Όμως πίσω από τις εικόνες βίας κρύβεται μια πραγματικότητα που η εξουσία επιχειρεί να συσκοτίσει: άλλο οι μαθητές, οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι που διαμαρτύρονται για το μέλλον τους και άλλο οι βίαιες ομάδες και οι ευκαιριακοί ταραξίες που εκμεταλλεύονται τις συγκεντρώσεις για να προκαλέσουν χάος.
Η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις σοβαρότερες κοινωνικές και πολιτικές κρίσεις των τελευταίων ετών.
Οι μαζικές διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις με την αστυνομία, οι εμπρησμοί και οι λεηλασίες καταστημάτων συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό που αποκαλύπτει τη βαθιά αποξένωση μεγάλου μέρους της κοινωνίας από την κυβέρνηση του Emmanuel Macron.
Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου, περίπου 410.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που δημοσιεύθηκαν στον διεθνή Τύπο, εκ των οποίων περίπου 110.000 στο Παρίσι.
Οι διοργανωτές έκαναν λόγο για ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή, που έφτασε τους 800.000 διαδηλωτές.
Η κυβέρνηση κινητοποίησε περίπου 70.000 αστυνομικούς και χωροφύλακες, σε μια επιχείρηση ασφάλειας πρωτοφανούς κλίμακας.
Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες στην εκπαίδευση, περισσότερη χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών και αντιμετώπιση της ακρίβειας.
Σταδιακά εξελίχθηκαν σε γενικευμένη αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής, με τη συμμετοχή μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών, εργαζομένων, συνδικάτων και πολιτών από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα.
Η αντίδραση του Macron, ωστόσο, φαίνεται να περιορίζεται ολοένα περισσότερο στην επίδειξη κρατικής ισχύος.
Αντί να αντιμετωπίσει τις αιτίες της κοινωνικής δυσαρέσκειας, η κυβέρνησή του επιλέγει μια πολιτική που κινδυνεύει να μετατρέψει την κοινωνική κρίση σε κρίση δημοκρατικής νομιμοποίησης.
Το μεγαλύτερο λάθος —ή η μεγαλύτερη πολιτική σκοπιμότητα— θα ήταν να ταυτιστούν οι εκατοντάδες χιλιάδες ειρηνικοί διαδηλωτές με εκείνους που σπάνε βιτρίνες, πυρπολούν δημόσια κτίρια και επιτίθενται στις αστυνομικές δυνάμεις.
Οι μαθητές που διεκδικούν καλύτερα σχολεία, οι φοιτητές που αγωνιούν για το μέλλον τους και οι εργαζόμενοι που πιέζονται από το αυξανόμενο κόστος ζωής δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται συλλήβδην ως εχθροί της δημόσιας τάξης.
Τα στοιχεία από τις πρώτες δικαστικές διαδικασίες δείχνουν ένα σύνθετο μωσαϊκό εμπλεκομένων.
Μεταξύ των κατηγορουμένων βρίσκονται οργανωμένοι εξτρεμιστές, πρόσωπα με προηγούμενες καταδίκες, ευκαιριακοί πλιατσικολόγοι, αλλά και νεαροί χωρίς ποινικό παρελθόν.
Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ένα ενιαίο προφίλ δράστη ούτε επαρκής βάση για να αποδοθούν όλες οι βιαιοπραγίες σε ένα κεντρικά οργανωμένο πολιτικό σχέδιο.
Οργανωμένες ομάδες του ακραίου περιθωρίου, όπως οι λεγόμενοι black blocs, έχουν εμπλακεί σε επεισόδια, χρησιμοποιώντας τη μαζικότητα των διαδηλώσεων ως κάλυψη.
Παράλληλα, άλλοι εκμεταλλεύονται την αναταραχή αποκλειστικά για λεηλασίες, χωρίς εμφανή πολιτικά κίνητρα.
Δεν αποκλείεται μεταξύ των δραστών να βρίσκονται και ορισμένα πρόσωπα μεταναστευτικής προέλευσης.
Ωστόσο, η εμπλοκή συγκεκριμένων ατόμων δεν τεκμηριώνει συλλογική ευθύνη των μεταναστών, ενώ τα διαθέσιμα στοιχεία δεν επιτρέπουν ασφαλή εκτίμηση της συμμετοχής τους.
Η ουσιαστική διαχωριστική γραμμή δεν βρίσκεται ανάμεσα σε Γάλλους και μετανάστες ή ανάμεσα σε αριστερούς και δεξιούς.
Βρίσκεται ανάμεσα στη νόμιμη κοινωνική διαμαρτυρία και την εγκληματική βία.
Κάθε απόπειρα να εξαφανιστεί αυτή η διάκριση εξυπηρετεί όσους επιδιώκουν να δυσφημίσουν το σύνολο του κινήματος.
Η εικόνα των γαλλικών πόλεων θυμίζει πλέον περισσότερο κατάσταση έκτακτης ανάγκης παρά μια ευρωπαϊκή δημοκρατία που επιχειρεί να διαχειριστεί κοινωνικές κινητοποιήσεις.
Στο Παρίσι, στη Μασσαλία, στη Λυών και σε άλλες μεγάλες πόλεις, η κυβέρνηση παρέταξε ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, τεθωρακισμένα οχήματα και ειδικές μονάδες καταστολής.
Επιβλήθηκαν περιορισμοί κυκλοφορίας, ενώ σε ορισμένες περιοχές απαγορεύτηκαν συγκεντρώσεις.
Οι καταστροφές του προηγούμενου Σαββατοκύριακου ήταν αναμφισβήτητα σοβαρές.
Περισσότερα από 3.000 καταστήματα λεηλατήθηκαν ή υπέστησαν ζημιές, ενώ περίπου 2.400 άνθρωποι συνελήφθησαν.
Δημόσια κτίρια δέχθηκαν επιθέσεις, μεταξύ των οποίων το ιστορικό δημαρχείο της Λιμόζ, που πυρπολήθηκε.
Η προστασία των πολιτών, των εργαζομένων και των περιουσιών τους αποτελεί αυτονόητη κρατική υποχρέωση.
Δεν δικαιολογεί, όμως, τη μεταχείριση κάθε διαμαρτυρίας ως δυνητικής εξέγερσης.
Άλλωστε, οι καταγγελίες για υπέρμετρη αστυνομική βία είναι εξίσου ανησυχητικές.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα της Le Monde, ανήλικοι διαδηλωτές έχουν υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς από αστυνομικά όπλα, ενώ έχουν κινηθεί διαδικασίες διερεύνησης περιστατικών αστυνομικής συμπεριφοράς.
Μια κυβέρνηση που ζητά σεβασμό στους νόμους οφείλει πρώτη να αποδεικνύει ότι τους σέβεται.
Ακόμη μεγαλύτερα ερωτήματα προκαλούν οι αποκαλύψεις για την προετοιμασία περιορισμού της πρόσβασης στα κοινωνικά δίκτυα.
Σύμφωνα με το γαλλικό ερευνητικό μέσο Blast, ο πρωθυπουργός Sébastien Lecornu απέστειλε στις 22 Οκτωβρίου επιστολή στους τέσσερις μεγάλους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους, Orange, SFR, Free και Bouygues Telecom, ζητώντας να προετοιμαστούν για ενδεχόμενη προσωρινή αναστολή πρόσβασης σε TikTok, Instagram, Snapchat και X.
Το δημοσίευμα αναφέρει ότι ακολούθησε τηλεδιάσκεψη κυβερνητικών στελεχών και εκπροσώπων των εταιρειών, οι οποίες εξέφρασαν επιφυλάξεις για τη δυνατότητα εφαρμογής του μέτρου.
Δεν έχει καταστεί ακόμη σαφές εάν θα επιβληθεί γενικευμένο black out.
Ωστόσο, και μόνο η κυβερνητική προετοιμασία μιας τέτοιας επιλογής εγείρει σοβαρά ζητήματα αναλογικότητας και ελευθερίας της ενημέρωσης.
Το επιχείρημα της κυβέρνησης είναι ότι οι διαδικτυακές πλατφόρμες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για υποκίνηση βίας και συντονισμό λεηλασιών.
Αυτός ο κίνδυνος είναι υπαρκτός.
Όμως τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν επίσης εργαλεία δημοσιογραφικής καταγραφής, οργάνωσης ειρηνικών διαδηλώσεων και δημοσιοποίησης πιθανών αυθαιρεσιών.
Η απάντηση στην εγκληματικότητα δεν μπορεί να είναι η συλλογική στέρηση της ψηφιακής ελευθερίας εκατομμυρίων πολιτών.
Αν η κυβέρνηση Macron θεωρεί ότι η λύση βρίσκεται στη φίμωση των διαδικτυακών επικοινωνιών, τότε το πρόβλημά της δεν είναι μόνο η δημόσια τάξη.
Είναι και η σχέση της με τη δημοκρατική διαφωνία.
Η αναταραχή δεν περιορίζεται στα γαλλικά σύνορα.
Στην Ιταλία σημειώθηκαν κινητοποιήσεις και συγκρούσεις στο Μιλάνο, στη Νάπολη, στο Τορίνο και στη Μπολόνια.
Στις Βρυξέλλες, αστυνομικές δυνάμεις συγκρούστηκαν με διαδηλωτές που ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης.
Στα Τίρανα, στην Αλβανία, διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης συνοδεύτηκαν από επεισόδια, ενώ στην Ισπανία και στην Πορτογαλία χιλιάδες πολίτες διαμαρτυρήθηκαν για τις συντάξεις, τη στέγαση και το κόστος ζωής.
Ορισμένοι αναλυτές παρουσιάζουν αυτές τις εξελίξεις ως συντονισμένη κομμουνιστική εξέγερση που επιδιώκει την ανατροπή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Η ερμηνεία αυτή, ωστόσο, υπερβαίνει όσα αποδεικνύονται μέχρι στιγμής.
Οι κινητοποιήσεις έχουν διαφορετικές αφετηρίες και αιτήματα.
Η ταυτόχρονη εμφάνισή τους δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ύπαρξης ενιαίου επαναστατικού σχεδίου.
Αναδεικνύει, αντίθετα, ένα βαθύτερο ευρωπαϊκό πρόβλημα: την αυξανόμενη δυσπιστία προς τις πολιτικές ηγεσίες, την οικονομική ανασφάλεια και την αίσθηση ότι οι κυβερνήσεις έχουν απομακρυνθεί από τις πραγματικές ανάγκες των κοινωνιών.
Με τις προεδρικές εκλογές του 2027 να πλησιάζουν, η κρίση αποκτά αναπόφευκτα πολιτικές διαστάσεις.
Η Marine Le Pen με μία ώριμη στάση επιδοκιμάζει τα αιτήματα των διαδηλωτών αλλά επικρίνει τις λεηλασίες και τις καταστροφές από τους ταραχοποιούς.
Από την άλλη πλευρά, ο Jean-Luc Mélenchon και η Ανυπότακτη Γαλλία βρίσκονται στο στόχαστρο κυβερνητικών κατηγοριών περί πολιτικής υποκίνησης.
Η κυβέρνηση επιμένει στην απειλή της άκρας Αριστεράς.
Όμως η πολιτική ευθύνη δεν εξαντλείται στον εντοπισμό οργανωμένων ομάδων που προκαλούν επεισόδια.
Ο Macron κυβερνά μια κοινωνία στην οποία η οργή έχει ξεπεράσει τα όρια των παραδοσιακών πολιτικών διαχωρισμών.
Η εκπαίδευση, οι δημόσιες υπηρεσίες, η αγοραστική δύναμη και η αίσθηση κοινωνικής αδικίας συγκροτούν ένα εκρηκτικό μείγμα.
Η κυβέρνηση οφείλει να απομονώσει τους πραγματικούς δράστες, να προστατεύσει τους πολίτες και να εξασφαλίσει ότι οι ειρηνικές διαδηλώσεις μπορούν να πραγματοποιούνται χωρίς φόβο.
Οφείλει, όμως, εξίσου να ακούσει τα αιτήματα εκείνων που βγαίνουν στους δρόμους.
Γιατί η μεγαλύτερη απειλή για τη Γαλλία δεν είναι η διαμαρτυρία των μαθητών, των φοιτητών ή των εργαζομένων.
Είναι η μετατροπή μιας βαθιάς κοινωνικής κρίσης σε διαρκή σύγκρουση μεταξύ κράτους και κοινωνίας.
Και όσο ο Emmanuel Macron επιλέγει να αντιμετωπίζει την πολιτική δυσαρέσκεια κυρίως ως πρόβλημα ασφάλειας, τόσο κινδυνεύει να επιβεβαιώνει το πιο σκληρό συμπέρασμα των επικριτών του: ότι μια εξουσία που αδυνατεί να πείσει τους πολίτες καταφεύγει ολοένα περισσότερο στον έλεγχο και στην καταστολή.
Η Γαλλία χρειάζεται ασφάλεια, αλλά χρειάζεται και δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτική λογοδοσία.
Χωρίς αυτά, ακόμη και 70.000 αστυνομικοί δεν μπορούν να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη που έχει χαθεί.
www.bankingnews.gr
Όμως πίσω από τις εικόνες βίας κρύβεται μια πραγματικότητα που η εξουσία επιχειρεί να συσκοτίσει: άλλο οι μαθητές, οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι που διαμαρτύρονται για το μέλλον τους και άλλο οι βίαιες ομάδες και οι ευκαιριακοί ταραξίες που εκμεταλλεύονται τις συγκεντρώσεις για να προκαλέσουν χάος.
Μια χώρα στα όρια της κοινωνικής έκρηξηςBREAKING: Rioters are setting fires in Lyon. Residents are struggling with smoke filling their apartments https://t.co/ziCTCmlgvj
— Visegrád 24 (@visegrad24) October 24, 2026
Η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις σοβαρότερες κοινωνικές και πολιτικές κρίσεις των τελευταίων ετών.
Οι μαζικές διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις με την αστυνομία, οι εμπρησμοί και οι λεηλασίες καταστημάτων συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό που αποκαλύπτει τη βαθιά αποξένωση μεγάλου μέρους της κοινωνίας από την κυβέρνηση του Emmanuel Macron.
Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου, περίπου 410.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που δημοσιεύθηκαν στον διεθνή Τύπο, εκ των οποίων περίπου 110.000 στο Παρίσι.
Οι διοργανωτές έκαναν λόγο για ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή, που έφτασε τους 800.000 διαδηλωτές.
Η κυβέρνηση κινητοποίησε περίπου 70.000 αστυνομικούς και χωροφύλακες, σε μια επιχείρηση ασφάλειας πρωτοφανούς κλίμακας.
Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες στην εκπαίδευση, περισσότερη χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών και αντιμετώπιση της ακρίβειας.
Σταδιακά εξελίχθηκαν σε γενικευμένη αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής, με τη συμμετοχή μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών, εργαζομένων, συνδικάτων και πολιτών από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα.
Η αντίδραση του Macron, ωστόσο, φαίνεται να περιορίζεται ολοένα περισσότερο στην επίδειξη κρατικής ισχύος.
Αντί να αντιμετωπίσει τις αιτίες της κοινωνικής δυσαρέσκειας, η κυβέρνησή του επιλέγει μια πολιτική που κινδυνεύει να μετατρέψει την κοινωνική κρίση σε κρίση δημοκρατικής νομιμοποίησης.
Οι διαδηλωτές δεν είναι οι ταραξίες - Ποιοι προκαλούν τελικά τις ταραχέςParis under attack. CRS unleash the water cannon on protesters. Masked rioters, Palestinian flags in the street. This is France today. https://t.co/URfE0k80Nd
— RadioGenoa (@RadioGenoa) October 24, 2026
Το μεγαλύτερο λάθος —ή η μεγαλύτερη πολιτική σκοπιμότητα— θα ήταν να ταυτιστούν οι εκατοντάδες χιλιάδες ειρηνικοί διαδηλωτές με εκείνους που σπάνε βιτρίνες, πυρπολούν δημόσια κτίρια και επιτίθενται στις αστυνομικές δυνάμεις.
Οι μαθητές που διεκδικούν καλύτερα σχολεία, οι φοιτητές που αγωνιούν για το μέλλον τους και οι εργαζόμενοι που πιέζονται από το αυξανόμενο κόστος ζωής δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται συλλήβδην ως εχθροί της δημόσιας τάξης.
Τα στοιχεία από τις πρώτες δικαστικές διαδικασίες δείχνουν ένα σύνθετο μωσαϊκό εμπλεκομένων.
Μεταξύ των κατηγορουμένων βρίσκονται οργανωμένοι εξτρεμιστές, πρόσωπα με προηγούμενες καταδίκες, ευκαιριακοί πλιατσικολόγοι, αλλά και νεαροί χωρίς ποινικό παρελθόν.
Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ένα ενιαίο προφίλ δράστη ούτε επαρκής βάση για να αποδοθούν όλες οι βιαιοπραγίες σε ένα κεντρικά οργανωμένο πολιτικό σχέδιο.
Οργανωμένες ομάδες του ακραίου περιθωρίου, όπως οι λεγόμενοι black blocs, έχουν εμπλακεί σε επεισόδια, χρησιμοποιώντας τη μαζικότητα των διαδηλώσεων ως κάλυψη.
Παράλληλα, άλλοι εκμεταλλεύονται την αναταραχή αποκλειστικά για λεηλασίες, χωρίς εμφανή πολιτικά κίνητρα.
Δεν αποκλείεται μεταξύ των δραστών να βρίσκονται και ορισμένα πρόσωπα μεταναστευτικής προέλευσης.
Ωστόσο, η εμπλοκή συγκεκριμένων ατόμων δεν τεκμηριώνει συλλογική ευθύνη των μεταναστών, ενώ τα διαθέσιμα στοιχεία δεν επιτρέπουν ασφαλή εκτίμηση της συμμετοχής τους.
Η ουσιαστική διαχωριστική γραμμή δεν βρίσκεται ανάμεσα σε Γάλλους και μετανάστες ή ανάμεσα σε αριστερούς και δεξιούς.
Βρίσκεται ανάμεσα στη νόμιμη κοινωνική διαμαρτυρία και την εγκληματική βία.
Κάθε απόπειρα να εξαφανιστεί αυτή η διάκριση εξυπηρετεί όσους επιδιώκουν να δυσφημίσουν το σύνολο του κινήματος.
Τεθωρακισμένα, απαγορεύσεις και μια κυβέρνηση σε αδιέξοδοBREAKING: A mob of rioters is smashing windows in central Grenoble, France https://t.co/6YvxpHpXIT
— Visegrád 24 (@visegrad24) October 24, 2026
Η εικόνα των γαλλικών πόλεων θυμίζει πλέον περισσότερο κατάσταση έκτακτης ανάγκης παρά μια ευρωπαϊκή δημοκρατία που επιχειρεί να διαχειριστεί κοινωνικές κινητοποιήσεις.
Στο Παρίσι, στη Μασσαλία, στη Λυών και σε άλλες μεγάλες πόλεις, η κυβέρνηση παρέταξε ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, τεθωρακισμένα οχήματα και ειδικές μονάδες καταστολής.
Επιβλήθηκαν περιορισμοί κυκλοφορίας, ενώ σε ορισμένες περιοχές απαγορεύτηκαν συγκεντρώσεις.
Οι καταστροφές του προηγούμενου Σαββατοκύριακου ήταν αναμφισβήτητα σοβαρές.
Περισσότερα από 3.000 καταστήματα λεηλατήθηκαν ή υπέστησαν ζημιές, ενώ περίπου 2.400 άνθρωποι συνελήφθησαν.
Δημόσια κτίρια δέχθηκαν επιθέσεις, μεταξύ των οποίων το ιστορικό δημαρχείο της Λιμόζ, που πυρπολήθηκε.
Η προστασία των πολιτών, των εργαζομένων και των περιουσιών τους αποτελεί αυτονόητη κρατική υποχρέωση.
Δεν δικαιολογεί, όμως, τη μεταχείριση κάθε διαμαρτυρίας ως δυνητικής εξέγερσης.
Άλλωστε, οι καταγγελίες για υπέρμετρη αστυνομική βία είναι εξίσου ανησυχητικές.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα της Le Monde, ανήλικοι διαδηλωτές έχουν υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς από αστυνομικά όπλα, ενώ έχουν κινηθεί διαδικασίες διερεύνησης περιστατικών αστυνομικής συμπεριφοράς.
Μια κυβέρνηση που ζητά σεβασμό στους νόμους οφείλει πρώτη να αποδεικνύει ότι τους σέβεται.
Η σκιά της ψηφιακής λογοκρισίας??France today ?? Hundreds of thousands of protestors took to the streets as French riots spread across several cities. Protests persist during the day and riots at night. https://t.co/YispFaEiJw
— Global News Daily (@GlobaNewsDaily) October 24, 2026
Ακόμη μεγαλύτερα ερωτήματα προκαλούν οι αποκαλύψεις για την προετοιμασία περιορισμού της πρόσβασης στα κοινωνικά δίκτυα.
Σύμφωνα με το γαλλικό ερευνητικό μέσο Blast, ο πρωθυπουργός Sébastien Lecornu απέστειλε στις 22 Οκτωβρίου επιστολή στους τέσσερις μεγάλους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους, Orange, SFR, Free και Bouygues Telecom, ζητώντας να προετοιμαστούν για ενδεχόμενη προσωρινή αναστολή πρόσβασης σε TikTok, Instagram, Snapchat και X.
Το δημοσίευμα αναφέρει ότι ακολούθησε τηλεδιάσκεψη κυβερνητικών στελεχών και εκπροσώπων των εταιρειών, οι οποίες εξέφρασαν επιφυλάξεις για τη δυνατότητα εφαρμογής του μέτρου.
Δεν έχει καταστεί ακόμη σαφές εάν θα επιβληθεί γενικευμένο black out.
Ωστόσο, και μόνο η κυβερνητική προετοιμασία μιας τέτοιας επιλογής εγείρει σοβαρά ζητήματα αναλογικότητας και ελευθερίας της ενημέρωσης.
Το επιχείρημα της κυβέρνησης είναι ότι οι διαδικτυακές πλατφόρμες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για υποκίνηση βίας και συντονισμό λεηλασιών.
Αυτός ο κίνδυνος είναι υπαρκτός.
Όμως τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν επίσης εργαλεία δημοσιογραφικής καταγραφής, οργάνωσης ειρηνικών διαδηλώσεων και δημοσιοποίησης πιθανών αυθαιρεσιών.
Η απάντηση στην εγκληματικότητα δεν μπορεί να είναι η συλλογική στέρηση της ψηφιακής ελευθερίας εκατομμυρίων πολιτών.
Αν η κυβέρνηση Macron θεωρεί ότι η λύση βρίσκεται στη φίμωση των διαδικτυακών επικοινωνιών, τότε το πρόβλημά της δεν είναι μόνο η δημόσια τάξη.
Είναι και η σχέση της με τη δημοκρατική διαφωνία.
Από τη Γαλλία στην υπόλοιπη ΕυρώπηJust in: France's Prime Minister asked telecom companies to prepare to block social media platforms. "I wish to have the ability to temporarily suspend access to these services in case of a repeat of urban violence," he wrote. @blast news broke the story. https://t.co/gh9Cy26m8r
— Michael Shellenberger (@shellenberger) October 24, 2026
Η αναταραχή δεν περιορίζεται στα γαλλικά σύνορα.
Στην Ιταλία σημειώθηκαν κινητοποιήσεις και συγκρούσεις στο Μιλάνο, στη Νάπολη, στο Τορίνο και στη Μπολόνια.
Στις Βρυξέλλες, αστυνομικές δυνάμεις συγκρούστηκαν με διαδηλωτές που ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης.
Στα Τίρανα, στην Αλβανία, διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης συνοδεύτηκαν από επεισόδια, ενώ στην Ισπανία και στην Πορτογαλία χιλιάδες πολίτες διαμαρτυρήθηκαν για τις συντάξεις, τη στέγαση και το κόστος ζωής.
Ορισμένοι αναλυτές παρουσιάζουν αυτές τις εξελίξεις ως συντονισμένη κομμουνιστική εξέγερση που επιδιώκει την ανατροπή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Η ερμηνεία αυτή, ωστόσο, υπερβαίνει όσα αποδεικνύονται μέχρι στιγμής.
Οι κινητοποιήσεις έχουν διαφορετικές αφετηρίες και αιτήματα.
Η ταυτόχρονη εμφάνισή τους δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ύπαρξης ενιαίου επαναστατικού σχεδίου.
Αναδεικνύει, αντίθετα, ένα βαθύτερο ευρωπαϊκό πρόβλημα: την αυξανόμενη δυσπιστία προς τις πολιτικές ηγεσίες, την οικονομική ανασφάλεια και την αίσθηση ότι οι κυβερνήσεις έχουν απομακρυνθεί από τις πραγματικές ανάγκες των κοινωνιών.
Ο Macron και η πολιτική ευθύνηNantes in TEAR GAS haze! - Riot police chase protesters as France's unrest rolls into a second weekend https://t.co/5fVXovbEJ2
— Viory Video (@vioryvideo) October 24, 2026
Με τις προεδρικές εκλογές του 2027 να πλησιάζουν, η κρίση αποκτά αναπόφευκτα πολιτικές διαστάσεις.
Η Marine Le Pen με μία ώριμη στάση επιδοκιμάζει τα αιτήματα των διαδηλωτών αλλά επικρίνει τις λεηλασίες και τις καταστροφές από τους ταραχοποιούς.
Από την άλλη πλευρά, ο Jean-Luc Mélenchon και η Ανυπότακτη Γαλλία βρίσκονται στο στόχαστρο κυβερνητικών κατηγοριών περί πολιτικής υποκίνησης.
Η κυβέρνηση επιμένει στην απειλή της άκρας Αριστεράς.
Όμως η πολιτική ευθύνη δεν εξαντλείται στον εντοπισμό οργανωμένων ομάδων που προκαλούν επεισόδια.
Ο Macron κυβερνά μια κοινωνία στην οποία η οργή έχει ξεπεράσει τα όρια των παραδοσιακών πολιτικών διαχωρισμών.
Η εκπαίδευση, οι δημόσιες υπηρεσίες, η αγοραστική δύναμη και η αίσθηση κοινωνικής αδικίας συγκροτούν ένα εκρηκτικό μείγμα.
Η κυβέρνηση οφείλει να απομονώσει τους πραγματικούς δράστες, να προστατεύσει τους πολίτες και να εξασφαλίσει ότι οι ειρηνικές διαδηλώσεις μπορούν να πραγματοποιούνται χωρίς φόβο.
Οφείλει, όμως, εξίσου να ακούσει τα αιτήματα εκείνων που βγαίνουν στους δρόμους.
Γιατί η μεγαλύτερη απειλή για τη Γαλλία δεν είναι η διαμαρτυρία των μαθητών, των φοιτητών ή των εργαζομένων.
Είναι η μετατροπή μιας βαθιάς κοινωνικής κρίσης σε διαρκή σύγκρουση μεταξύ κράτους και κοινωνίας.
Και όσο ο Emmanuel Macron επιλέγει να αντιμετωπίζει την πολιτική δυσαρέσκεια κυρίως ως πρόβλημα ασφάλειας, τόσο κινδυνεύει να επιβεβαιώνει το πιο σκληρό συμπέρασμα των επικριτών του: ότι μια εξουσία που αδυνατεί να πείσει τους πολίτες καταφεύγει ολοένα περισσότερο στον έλεγχο και στην καταστολή.
Η Γαλλία χρειάζεται ασφάλεια, αλλά χρειάζεται και δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτική λογοδοσία.
Χωρίς αυτά, ακόμη και 70.000 αστυνομικοί δεν μπορούν να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη που έχει χαθεί.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών