Χωρίς να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της «Petrobras» ή των στρατηγικών κοιτασμάτων, το Πεκίνο εξασφάλισε συμμετοχές στα πιο κερδοφόρα έργα, έγινε ο μεγαλύτερος αγοραστής βραζιλιάνικου πετρελαίου και δημιούργησε ένα δίκτυο εξαρτήσεων που δύσκολα μπορεί πλέον να ανατραπεί
Για χρόνια, η Βραζιλία θεωρούνταν μία από τις ανερχόμενες ενεργειακές δυνάμεις του πλανήτη. Τα τεράστια υπεράκτια κοιτάσματα του λεγόμενου προσάλτιου στρώματος στον Ατλαντικό υποσχέθηκαν δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και μια νέα εποχή οικονομικής ισχύος για τη μεγαλύτερη χώρα της Λατινικής Αμερικής και μέλος των BRICS. Τυπικά, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η κρατική «Petrobras» εξακολουθεί να ελέγχει τον κλάδο κι η Βραζιλία διατηρεί την κυριαρχία της επί των φυσικών της πόρων. Κι όμως, πίσω από αυτή την εικόνα, η Κίνα κατάφερε να οικοδομήσει μια θέση επιρροής που πολλοί θεωρούν ακόμη πιο αποτελεσματική από την πλήρη ιδιοκτησία.
Η Κίνα δε χρειάστηκε να αγοράσει την «Petrobras»
Σε αντίθεση με όσα συχνά ακούγονται, το Πεκίνο δεν αγόρασε τη βραζιλιάνικη πετρελαϊκή βιομηχανία.
Δεν απέκτησε τον έλεγχο της «Petrobras». Δεν απέκτησε την πλειοψηφία των κοιτασμάτων. Αντίθετα, ακολούθησε μια πολύ πιο προσεκτική στρατηγική.
Οι κινεζικοί ενεργειακοί κολοσσοί «CNOOC» και «CNPC» απέκτησαν μειοψηφικές συμμετοχές στα σημαντικότερα υπεράκτια πεδία, όπως τα «Búzios» και «Mero».
Το αποτέλεσμα είναι ότι οι Βραζιλιάνοι αναλαμβάνουν τη διαχείριση, την τεχνολογία και μέρος του επιχειρηματικού ρίσκου, ενώ το Πεκίνο εξασφαλίζει πρόσβαση στην παραγωγή χωρίς να χρειάζεται να σηκώσει ολόκληρο το βάρος του έργου.
Ο «πελάτης» που έγινε αναντικατάστατος
Η πραγματικά μεγάλη επιτυχία της Κίνας, όμως, δεν βρίσκεται στα μετοχικά ποσοστά.
Βρίσκεται στο γεγονός ότι μετατράπηκε στο σημαντικότερο αγοραστή βραζιλιάνικου αργού πετρελαίου.
Σήμερα περισσότερο από το μισό των εξαγωγών της χώρας κατευθύνεται στην κινεζική αγορά.
Η Βραζιλία έφθασε μάλιστα σε ορισμένες περιόδους να ξεπερνά ακόμη και τη Σαουδική Αραβία ως προμηθευτής πετρελαίου για την Κίνα.
Έτσι, μια σχέση που ξεκίνησε ως εμπορική συνεργασία μετατράπηκε σταδιακά σε στρατηγική αλληλεξάρτηση.
Το πραγματικό κέρδος του Πεκίνου
Για την Κίνα, το βραζιλιάνικο πετρέλαιο προσφέρει κάτι παραπάνω από ενέργεια. Προσφέρει ασφάλεια.
Σε μια εποχή όπου τα Στενά του Hormuz κι άλλες κρίσιμες θαλάσσιες γραμμές επικοινωνιών απειλούνται από περιφερειακές κρίσεις και συγκρούσεις, η Βραζιλία προσφέρει μια εναλλακτική πηγή προμήθειας μακριά από τη φλέγουσα Μέση Ανατολή.
Με άλλα λόγια, το Πεκίνο απέκτησε ένα ενεργειακό «σχέδιο Β» χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει σε θεαματικές εξαγορές.
Η μεγάλη εικόνα
Η περίπτωση της Βραζιλίας αποκαλύπτει ίσως τον τρόπο με τον οποίο η Κίνα επεκτείνει την γεωπολιτικής της επιρροή παγκοσμίως.
Δεν αγοράζει απαραίτητα ολόκληρους τομείς.
Δεν επιδιώκει πάντοτε τον άμεσο έλεγχο.
Αντιθέτως, εισέρχεται στα πιο κερδοφόρα σημεία της αλυσίδας αξίας, χρηματοδοτεί, αγοράζει, μεταφέρει και δημιουργεί σχέσεις εξάρτησης που γίνονται ολοένα δυσκολότερο να διαχωριστούν.
Και κάπως έτσι, χωρίς να αποκτήσει το πετρέλαιο της Βραζιλίας, καταφέρνει να εξασφαλίζει πρόσβαση σχεδόν σε κάθε σταγόνα του…
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών