Δεν πρόκειται για όπλα προορισμένα για τον κυνηγότοπο, αλλά "πολεμικά" λειόκανα
Λίγο πριν το τέλος του Αυγούστου, η Benelli παρουσίασε το νέο Μ2-G1.
Μην αφήνετε το όνομα να σας ξεγελάσει, γιατί "κάτω από την επιφάνεια" όλα είναι διαφορετικά.
Σπάζοντας την παράδοση
Η σειρά Μ2 αποτελεί τη ραχοκοκκαλιά των λειόκανων Benelli.
Επί δύο δεκαετίες έχει επανασχεδιαστεί, τροποποιηθεί και προσαρμοστεί για κάθε πιθανή κυνηγετική, σκοπευτική ή αμυντική εφαρμογή. Το όπλο βασίζεται στον αδρανειακό μηχανισμό Inertia Drive και αποτελεί εξέλιξη της παλιότερης Μ1 Super 90.
Ο μηχανισμός του Μπρούνο Τσιβολάνι παραμένει υπόδειγμα απλότητας και οικονομίας κίνησης.
Αποτελείται από ένα σχετικά βαρύ κλείστρο το οποίο καταλήγει σε περιστροφική κεφαλή. Με την πυροδότηση, ένα ισχυρό ελατήριο φορτίζεται και κατόπιν απελευθερώνει την ενέργεια του ωθώντας το κυρίως κλείστρο προς τα πίσω. Μια μπιέλα που καταλήγει μέσα στο κοντάκι μεταφέρει τη συμπίεση στο επανατατικό ελατήριο, το οποίο "φρενάρει" την κίνηση του κλείστρου και στη συνέχεια το ξαναστέλνει εμπρός. Το επόμενο φυσίγγιο τροφοδοτείται στη θαλάμη και η κεφαλή περιστρέφεται και ασφαλίζει πίσω του.
Εκατοντάδες χιλιάδες όπλα σε κάθε πιθανό τεραίν έχουν επιδείξει τη μακροζωία και την απλότητα του.
Όλη αυτή την παράδοση έρχεται να ανατρέψει το Μ2-G1, το οποίο απεμπολεί το αδρανειακό σύστημα για ένα πιστόνι αερίων "βραχείας οπισθοδρόμησης".
Σε πρώτη ανάγνωση ξαφνιάζει, αλλά φαίνεται πως δεν πρόκειται για συνολική αλλαγή πλεύσης.
Σύμφωνα με τη Benelli η υιοθέτηση συστήματος αερίων αφορά μια συγκεκριμένη αγορά που δεν είναι άλλη από την αστυνομική/αμυντική.
Δεν πρόκειται για όπλα προορισμένα για τον κυνηγότοπο, αλλά "πολεμικά" λειόκανα.
Και αυτό είναι ένα πεδίο όπου η αδράνεια χωλαίνει.
Περισσότερος έλεγχος, καθαρότερη λειτουργία
Η Benelli περιγράφει με τα παραπάνω λόγια το σύστημα αερίων RPO (Rear Piston Operated).
Όσοι έχουν εξετάσει το αντίστοιχο ARGO των Benelli M4 βλέπουν τις προφανείς ομοιότητες.
Δύο παράλληλα πιστόνια τοποθετημένα εντός σωλήνων, παίρνουν αέριο από οπές στο κάτω μέρος της κάνης.
Είναι τοποθετημένα κοντά στη θαλάμη του όπλου, εκεί η πίεση είναι υψηλότερη και υπάρχουν λιγότερα κατάλοιπα πυρίτιδας.
Η ιδέα είναι πως έτσι εξασφαλίζεται μεγαλύτερη αξιοπιστία (ακόμη και με αδύναμες γομώσεις) και καθαρότερη λειτουργία.
H Benelli σημειώνει πως η τοποθέτηση του επανατατικού ελατήριο στο κοντάκι -μακρυά από το πιστόνι- και η παρεμβολή των ραβδόσχημων πιστονιών μειώνει τη συσσώρευση "καπνιάς" στα λειτουργικά μέρη.
Παρεμπιπτόντως αυτή η αρχιτεκτονική είναι αντίστροφη από εκείνη των δημοφιλών Beretta A400 που τοποθετεί το επανατατικό ελατήριο κοντά στο πιστόνι αερίων.
Διαφορετικοί χρήστες
Όλα τα μοντέλα Μ2-G1 μοιράζονται όλα κοντές κάνες μήκους 47cm με εσωτερικά τσοκ και στόχαστρα τύπου Ghost Ring.
Τα τρία από αυτά διαθέτουν πτυσσόμενα κοντάκια με πιστολοειδή λαβή. Ρυθμίζονται σε 5 θέσεις για χρήστες που φέρουν θώρακες. Ο ξυστός έχει περιμετρικά αναμονές M-Lok, όπου θα στηριχτούν φακοί, καταδείκτες λέηζερ και άλλα βοηθήματα.
Θα βρούμε επίσης αορτηριούχους για στρατιωτικού τύπου αορτήρες.
Η διαφορετικότητα του Μ2-G1 είναι έκδηλη από τα χαρακτηριστικά του. Το κλείστρο είναι φωσφατωμένο, συνδυάζοντας αντοχή στη διάβρωση με χαμηλό κόστος. Ο αλουμινένιο κορμός καλύπτεται στην κορυφή από μήκη ράγας MIL- 1913.
Προσφέρουν στήριξη σε στόχαστρα red dot. Ένα προστατευμένο κλισιοσκόπιο που ρυθμίζεται και η αντίστοιχη ακίδα στο άκρο της κάνης παραμένουν αξιόπιστη, μηχανική λύση, αν τα ηλεκτρονικά αποτύχουν.
Η κυλινδρική αποθήκη χωρά 7 φυσίγγια συν 1 παραπάνω στη θαλάμη, δίνοντας επαρκή ισχύ πυρός για να λήξει κάθε βίαιο περιστατικό.
Γιατί η αλλαγή;
Τι κάνει τη Benelli πρόθυμη να παραμερίσει παράδοση και τεχνογνωσία 70 χρόνων για χάρη του RPO;
Η απάντηση έχει πολλές πλευρές.
Κύριος λόγος είναι ότι η "αδράνεια" είναι ένα ιδιοφυές σύστημα στηριγμένο σε λεπτές ισορροπίες. Λειτουργεί όπως σχεδιάστηκε, όταν δεν υπάρχουν εξωτερικές παρεμβάσεις.
Οι κυνηγοί που χρησιμοποιούν Benelli έχουν μάθει να ελέγχουν αν η κεφαλή του κλείστρου τους είναι ασφαλισμένη στη βάση, μετά από ένα απότομο τράνταγμα. Ή το όπλο μπορεί να μην οπλίσει αν δεν είναι επωμισμένο σωστά.
Οι στρατιώτες είναι αναγκασμένοι να βάλλουν από άβολες στάσεις, και συχνά ακουμπούν τα όπλα τους κόντρα σε εμπόδια. Τα τελευταία χρόνια έχουν την τάση να κρεμούν φακούς, φυσιγγιοθήκες κλπ πάνω στα λειόκανα.
Όλα αυτά επηρεάζουν την εσωτερική ισορροπία του μηχανισμού, οδηγώντας σε εμπλοκές.
Χιλιάδες κυνηγοί θα πούν πως η αδράνεια δεν κλωτσά υπερβολικά. Ίσως, αλλά αξίζει να σημειωθεί ότι η κύρια προσπάθεια βελτίωσης γύρω από τα Benelli σχετίζεται με την ανάπτυξη κοντακίων που απορροφούν ανάκρουση και την υιοθέτηση διευρυμένων αυλών για να την μειώσουν .
Εξάλλου οι στρατιώτες δε μπορούν να επιλέξουν μειωμένες γομώσεις ή να ρίχνουν περιορισμένο αριθμό βολών. Θα εκπαιδευτούν και θα πολεμήσουν με τα βαρύτερα δράμια και μονόβολα ή τις ατσάλινες γομώσεις που θα καταστρέψουν FPV drones. Παρά την κοντή κάνη το Μ2-G1 ζυγίζει 3,2 κιλά. Σε συνδυασμό με την απαλότερη λειτουργία των αερίων αυτό καταλήγει σε χαμηλότερη αισθητή ανάκρουση.
Πάλι κόντρα στην παράδοση της η Benelli ανφέρει πως η λειτουργία με αέρια εξασφαλίζει μακροζωία του υλικού και το στηρίζουν στην αξιόπιστη λειτουργία των Μ4 επί 20 χρόνια . Σε αυτό το σημείο θα εγείρουμε επιφυλάξεις.
Το σύστημα αδρανείας τους, παρά τις όποιες αδυναμίες σε στρατιωτική χρήση είναι "μυθικό" για την αντοχή και τις χαμηλές ανάγκες συντήρησης. Και με επτά δεκαετίες πραγματικής λειτουργίας, έχει αποδείξει την αξία του.
Κάπου εκεί η διαφήμιση "θολώνει" την αλήθεια, καθώς το M2-G1 αποτελεί ουσιαστικά μια βελτίωση επί του Μ4 με ελαφρά χαμηλότερο κόστος. Διότι με τιμή (στις ΗΠΑ) στα 1.949 δολλάρια βρίσκεται μεταξύ του κλασικού Μ2 (1.399 $ US) και του ακριβού Μ4 (2.500 $ US).
www.bankingnews.gr
Μην αφήνετε το όνομα να σας ξεγελάσει, γιατί "κάτω από την επιφάνεια" όλα είναι διαφορετικά.
Σπάζοντας την παράδοση
Η σειρά Μ2 αποτελεί τη ραχοκοκκαλιά των λειόκανων Benelli.
Επί δύο δεκαετίες έχει επανασχεδιαστεί, τροποποιηθεί και προσαρμοστεί για κάθε πιθανή κυνηγετική, σκοπευτική ή αμυντική εφαρμογή. Το όπλο βασίζεται στον αδρανειακό μηχανισμό Inertia Drive και αποτελεί εξέλιξη της παλιότερης Μ1 Super 90.
Ο μηχανισμός του Μπρούνο Τσιβολάνι παραμένει υπόδειγμα απλότητας και οικονομίας κίνησης.
Αποτελείται από ένα σχετικά βαρύ κλείστρο το οποίο καταλήγει σε περιστροφική κεφαλή. Με την πυροδότηση, ένα ισχυρό ελατήριο φορτίζεται και κατόπιν απελευθερώνει την ενέργεια του ωθώντας το κυρίως κλείστρο προς τα πίσω. Μια μπιέλα που καταλήγει μέσα στο κοντάκι μεταφέρει τη συμπίεση στο επανατατικό ελατήριο, το οποίο "φρενάρει" την κίνηση του κλείστρου και στη συνέχεια το ξαναστέλνει εμπρός. Το επόμενο φυσίγγιο τροφοδοτείται στη θαλάμη και η κεφαλή περιστρέφεται και ασφαλίζει πίσω του.
Εκατοντάδες χιλιάδες όπλα σε κάθε πιθανό τεραίν έχουν επιδείξει τη μακροζωία και την απλότητα του.
Όλη αυτή την παράδοση έρχεται να ανατρέψει το Μ2-G1, το οποίο απεμπολεί το αδρανειακό σύστημα για ένα πιστόνι αερίων "βραχείας οπισθοδρόμησης".
Σε πρώτη ανάγνωση ξαφνιάζει, αλλά φαίνεται πως δεν πρόκειται για συνολική αλλαγή πλεύσης.
Σύμφωνα με τη Benelli η υιοθέτηση συστήματος αερίων αφορά μια συγκεκριμένη αγορά που δεν είναι άλλη από την αστυνομική/αμυντική.
Δεν πρόκειται για όπλα προορισμένα για τον κυνηγότοπο, αλλά "πολεμικά" λειόκανα.
Και αυτό είναι ένα πεδίο όπου η αδράνεια χωλαίνει.
Περισσότερος έλεγχος, καθαρότερη λειτουργία
Η Benelli περιγράφει με τα παραπάνω λόγια το σύστημα αερίων RPO (Rear Piston Operated).
Όσοι έχουν εξετάσει το αντίστοιχο ARGO των Benelli M4 βλέπουν τις προφανείς ομοιότητες.
Δύο παράλληλα πιστόνια τοποθετημένα εντός σωλήνων, παίρνουν αέριο από οπές στο κάτω μέρος της κάνης.
Είναι τοποθετημένα κοντά στη θαλάμη του όπλου, εκεί η πίεση είναι υψηλότερη και υπάρχουν λιγότερα κατάλοιπα πυρίτιδας.
Η ιδέα είναι πως έτσι εξασφαλίζεται μεγαλύτερη αξιοπιστία (ακόμη και με αδύναμες γομώσεις) και καθαρότερη λειτουργία.
H Benelli σημειώνει πως η τοποθέτηση του επανατατικού ελατήριο στο κοντάκι -μακρυά από το πιστόνι- και η παρεμβολή των ραβδόσχημων πιστονιών μειώνει τη συσσώρευση "καπνιάς" στα λειτουργικά μέρη.
Παρεμπιπτόντως αυτή η αρχιτεκτονική είναι αντίστροφη από εκείνη των δημοφιλών Beretta A400 που τοποθετεί το επανατατικό ελατήριο κοντά στο πιστόνι αερίων.
Διαφορετικοί χρήστες
Όλα τα μοντέλα Μ2-G1 μοιράζονται όλα κοντές κάνες μήκους 47cm με εσωτερικά τσοκ και στόχαστρα τύπου Ghost Ring.
Τα τρία από αυτά διαθέτουν πτυσσόμενα κοντάκια με πιστολοειδή λαβή. Ρυθμίζονται σε 5 θέσεις για χρήστες που φέρουν θώρακες. Ο ξυστός έχει περιμετρικά αναμονές M-Lok, όπου θα στηριχτούν φακοί, καταδείκτες λέηζερ και άλλα βοηθήματα.
Θα βρούμε επίσης αορτηριούχους για στρατιωτικού τύπου αορτήρες.
Η διαφορετικότητα του Μ2-G1 είναι έκδηλη από τα χαρακτηριστικά του. Το κλείστρο είναι φωσφατωμένο, συνδυάζοντας αντοχή στη διάβρωση με χαμηλό κόστος. Ο αλουμινένιο κορμός καλύπτεται στην κορυφή από μήκη ράγας MIL- 1913.
Προσφέρουν στήριξη σε στόχαστρα red dot. Ένα προστατευμένο κλισιοσκόπιο που ρυθμίζεται και η αντίστοιχη ακίδα στο άκρο της κάνης παραμένουν αξιόπιστη, μηχανική λύση, αν τα ηλεκτρονικά αποτύχουν.
Η κυλινδρική αποθήκη χωρά 7 φυσίγγια συν 1 παραπάνω στη θαλάμη, δίνοντας επαρκή ισχύ πυρός για να λήξει κάθε βίαιο περιστατικό.
Γιατί η αλλαγή;
Τι κάνει τη Benelli πρόθυμη να παραμερίσει παράδοση και τεχνογνωσία 70 χρόνων για χάρη του RPO;
Η απάντηση έχει πολλές πλευρές.
Κύριος λόγος είναι ότι η "αδράνεια" είναι ένα ιδιοφυές σύστημα στηριγμένο σε λεπτές ισορροπίες. Λειτουργεί όπως σχεδιάστηκε, όταν δεν υπάρχουν εξωτερικές παρεμβάσεις.
Οι κυνηγοί που χρησιμοποιούν Benelli έχουν μάθει να ελέγχουν αν η κεφαλή του κλείστρου τους είναι ασφαλισμένη στη βάση, μετά από ένα απότομο τράνταγμα. Ή το όπλο μπορεί να μην οπλίσει αν δεν είναι επωμισμένο σωστά.
Οι στρατιώτες είναι αναγκασμένοι να βάλλουν από άβολες στάσεις, και συχνά ακουμπούν τα όπλα τους κόντρα σε εμπόδια. Τα τελευταία χρόνια έχουν την τάση να κρεμούν φακούς, φυσιγγιοθήκες κλπ πάνω στα λειόκανα.
Όλα αυτά επηρεάζουν την εσωτερική ισορροπία του μηχανισμού, οδηγώντας σε εμπλοκές.
Χιλιάδες κυνηγοί θα πούν πως η αδράνεια δεν κλωτσά υπερβολικά. Ίσως, αλλά αξίζει να σημειωθεί ότι η κύρια προσπάθεια βελτίωσης γύρω από τα Benelli σχετίζεται με την ανάπτυξη κοντακίων που απορροφούν ανάκρουση και την υιοθέτηση διευρυμένων αυλών για να την μειώσουν .
Εξάλλου οι στρατιώτες δε μπορούν να επιλέξουν μειωμένες γομώσεις ή να ρίχνουν περιορισμένο αριθμό βολών. Θα εκπαιδευτούν και θα πολεμήσουν με τα βαρύτερα δράμια και μονόβολα ή τις ατσάλινες γομώσεις που θα καταστρέψουν FPV drones. Παρά την κοντή κάνη το Μ2-G1 ζυγίζει 3,2 κιλά. Σε συνδυασμό με την απαλότερη λειτουργία των αερίων αυτό καταλήγει σε χαμηλότερη αισθητή ανάκρουση.
Πάλι κόντρα στην παράδοση της η Benelli ανφέρει πως η λειτουργία με αέρια εξασφαλίζει μακροζωία του υλικού και το στηρίζουν στην αξιόπιστη λειτουργία των Μ4 επί 20 χρόνια . Σε αυτό το σημείο θα εγείρουμε επιφυλάξεις.
Το σύστημα αδρανείας τους, παρά τις όποιες αδυναμίες σε στρατιωτική χρήση είναι "μυθικό" για την αντοχή και τις χαμηλές ανάγκες συντήρησης. Και με επτά δεκαετίες πραγματικής λειτουργίας, έχει αποδείξει την αξία του.
Κάπου εκεί η διαφήμιση "θολώνει" την αλήθεια, καθώς το M2-G1 αποτελεί ουσιαστικά μια βελτίωση επί του Μ4 με ελαφρά χαμηλότερο κόστος. Διότι με τιμή (στις ΗΠΑ) στα 1.949 δολλάρια βρίσκεται μεταξύ του κλασικού Μ2 (1.399 $ US) και του ακριβού Μ4 (2.500 $ US).
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών