Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αποδυναμώνει την αεράμυνά της
Οι ελληνικοί S-300PMU-1 επιστρέφουν στο επίκεντρο του σχεδιασμού για την αεράμυνα της χώρας.
Παρά την ηλικία του συστήματος, η επιχειρησιακή του αξία δεν θεωρείται αμελητέα, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα προχωρά στη σταδιακή δημιουργία ενός νέου, πολυεπίπεδου δικτύου αντιαεροπορικής προστασίας.
Το βασικό πρόβλημα είναι γνωστό: οι S-300 αποτελούν τεχνολογία προηγούμενης γενιάς και η υποστήριξή τους είναι πολύ δύσκολη. Η εξεύρεση ανταλλακτικών, η συντήρηση των ηλεκτρονικών και η διάθεση κατάλληλων πυραύλων αποτελούν παράγοντες που περιορίζουν τη δυνατότητα μακροχρόνιας αξιοποίησής τους.
Ωστόσο, η εμπειρία της Ουκρανίας δημιουργεί μια διαφορετική προοπτική.
Το Κίεβο έχει διατηρήσει σε λειτουργία και αξιοποιήσει εκτεταμένα συστήματα σοβιετικής προέλευσης, αναπτύσσοντας παράλληλα σημαντική τεχνογνωσία στη συντήρηση, την επισκευή και την προσαρμογή τους σε ένα σύγχρονο περιβάλλον αεράμυνας.
Αυτό ακριβώς το στοιχείο μπορεί να αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα.
Μια πιθανή συνεργασία θα μπορούσε να εξετάσει λύσεις για την αναβάθμιση επιμέρους υποσυστημάτων των ελληνικών S-300, την ενίσχυση των δυνατοτήτων διασύνδεσης και την καλύτερη ένταξη τους σε ένα σύγχρονο δίκτυο διοίκησης και ελέγχου.
Η συζήτηση για την πιθανή αποστολή των ελληνικών S-300 στην Ουκρανία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως απλή πράξη στρατιωτικής ή διπλωματικής συνδρομής.
Πρόκειται για μια απόφαση που αγγίζει τον πυρήνα της εθνικής άμυνας και, ως εκ τούτου, πρέπει να κριθεί πρωτίστως με βάση τις ανάγκες και τις δυνατότητες της ίδιας της Ελλάδας.
Το γεγονός ότι οι S-300 PMU-1 αποτελούν παλαιότερης γενιάς σύστημα δεν σημαίνει ότι είναι άχρηστοι.
Σ ε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που αντιμετωπίζει ένα ιδιαίτερα απαιτητικό και σύνθετο περιβάλλον, κάθε επιχειρησιακό μέσο αεράμυνας έχει αξία – ιδιαίτερα όταν αποτελεί ήδη ενταγμένο στοιχείο της εθνικής αρχιτεκτονικής άμυνας.
Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν οι S-300 είναι «παλιοί».
Είναι πολύ πιο απλό και πολύ πιο κρίσιμο:
Έχει η Ελλάδα την πολυτέλεια να τους αποχωριστεί πριν διαθέτει πλήρως επιχειρησιακά ισοδύναμη ή ανώτερη δυνατότητα;
Η απάντηση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη.
Δεν αντικαθίσταται μια επιχειρησιακή δυνατότητα με υποσχέσεις
Η ελληνική αεράμυνα βρίσκεται σε περίοδο μετάβασης.
Νέα συστήματα, αισθητήρες και δυνατότητες δικτύωσης σχεδιάζονται ή αποκτώνται, όμως η μετάβαση από μια υφιστάμενη κατάσταση σε μια νέα αρχιτεκτονική δεν γίνεται από τη μια ημέρα στην άλλη.
Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, τα υπάρχοντα μέσα εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας.
Η αποστολή ενός συστήματος που βρίσκεται ήδη στην ελληνική δύναμη δεν δημιουργεί απλώς ένα «κενό στον κατάλογο των όπλων».
Δημιουργείται ένα κενό στην πραγματική επιχειρησιακή διάταξη, το οποίο πρέπει να καλυφθεί με κάτι άλλο.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία:
ένα σύστημα δεν πρέπει να αποσύρεται επειδή υπάρχει η πρόταση να αποκτηθεί κάποτε ο αντικαταστάτης του.
Αποσύρεται όταν ο αντικαταστάτης είναι διαθέσιμος και επιχειρησιακά έτοιμος.
Η Ουκρανία έχει ανάγκη. Η Ελλάδα έχει τις δικές της.
Η ελληνική υποστήριξη προς την Ουκρανία μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο πολιτικής συζήτησης.
Δεν μπορεί όμως να οδηγήσει σε αποφάσεις που μειώνουν την αμυντική ικανότητα της χώρας χωρίς να έχει προηγηθεί πλήρης και τεκμηριωμένη αξιολόγηση.
Η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο και χρειάζεται αντιαεροπορικά συστήματα. Αυτό είναι δεδομένο.
Εξίσου δεδομένο όμως είναι ότι η Ελλάδα έχει τη δική της γεωπολιτική πραγματικότητα, τις δικές της απειλές και τη δική της ανάγκη για αξιόπιστη αποτροπή.
Η αμυντική πολιτική μιας χώρας δεν μπορεί να σχεδιάζεται με βάση το ποιος έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη σήμερα.
Σχεδιάζεται με βάση το τι χρειάζεται η ίδια η χώρα για να παραμείνει ασφαλής.
Το «παλιό» δεν σημαίνει αυτομάτως άχρηστο
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα υπέρ της απομάκρυνσης των S-300 είναι η ηλικία τους και οι δυσκολίες υποστήριξης.
Αυτό όμως δεν αρκεί από μόνο του για να δικαιολογήσει την παράδοσή τους.
Αν υπάρχει δυνατότητα συντήρησης, αναβάθμισης ή αξιοποίησης της υποδομής τους, τότε η σωστή επιλογή θα ήταν να εξεταστεί πρώτα όλες οι δυνατότητες παράτασης της επιχειρησιακής τους ζωής.
Ακόμη και αν οι S-300 πρόκειται τελικά να αποσυρθούν, υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά μεταξύ ελεγχόμενης αντικατάστασης και πρόωρης αποδυνάμωσης.
Η πρώτη αποτελεί φυσιολογική διαδικασία εκσυγχρονισμού . Η δεύτερη αποτελεί ρίσκο.
Το πραγματικό «εθνικό έγκλημα» θα ήταν να αγνοηθεί το κενό
Ο χαρακτηρισμός «εθνικό έγκλημα» είναι βαρύς και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται επιπόλαια.
Ωστόσο, εάν μια κυβέρνηση αποφάσιζε να παραχωρήσει ένα ενεργό στοιχείο της ελληνικής αεράμυνας χωρίς να έχει προηγηθεί πλήρης και άμεση επιχειρησιακή αντικατάστασή του, τότε θα υπήρχε σοβαρός λόγος να τεθεί ζήτημα πολιτικής ευθύνης.
Γιατί η άμυνα δεν λειτουργεί με ευχές.
Δεν αρκεί να γνωρίζουμε ότι «έρχονται νέα συστήματα».
Πρέπει να γνωρίζουμε ποτέ θα έρθουν, ποτέ θα εγκατασταθούν, που θα ολοκληρωθεί η εκπαίδευση και – κυρίως – ποτέ θα είναι πραγματικά επιχειρησιακά.
Μέχρι τότε, η Ελλάδα οφείλει να διατηρεί κάθε διαθέσιμη και αξιοποιήσιμη δυνατότητα .
Πρώτα η ελληνική αεράμυνα
Η Ελλάδα μπορεί να στηρίζει τους συμμάχους της χωρίς να αποδυναμώνει τον εαυτό της.
Μπορεί να συμμετέχει σε ευρωπαϊκές και συμμαχικές πρωτοβουλίες, το υλικό που δεν είναι κρίσιμο για την εθνική άμυνα και να συμβάλλει με πολλούς τρόπους.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραχωρήσει επιχειρησιακά μέσα που εξακολουθούν να έχουν ρόλο στην εθνική αποτροπή, απλώς και μόνο επειδή χαρακτηρίζονται «παλαιά».
Οι S-300 δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ένα άχρηστο υπόλοιπο του παρελθόντος. Μέχρι να αντικατασταθούν πραγματικά, αποτελούν μέρος της ελληνικής αμυντικής ικανότητας.
Και σε θέματα εθνικής άμυνας, ο κανόνας που έπρεπε να είναι ένας:
Δεν αποδυναμώνει σήμερα την αμύνά σου με την υπόθεση ότι είσαι ισχυρότερος αύριο.
Πρώτα εξασφαλίζεις το αύριο και μετά αποσύρεις το χθες.
Ήδη από την Τετάρτη 19/08/2026 το ΒΝ σημειώνει:
H κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζεται για μια από τις πλέον μοιραίες διπλωματικές αλλά και γεωστρατηγικές ατοπήματα των τελευταίων χρόνων, καθώς εξετάζει σοβαρά τη μεταφορά των ρωσικών συστημάτων αεράμυνας S-300 των Ενόπλων Δυνάμεων στον ουκρανικό στρατό , μέσω της Νορβηγίας, όπως αποκαλύπτεται στις 18 Αυγούστου το Forbes.
Βέβαια, η Ελλάδα θα μεταφέρει πυραύλους S-300 στο καθεστώς του Zelensky, μόνο εάν λάβει μια πλήρη αντικατάστασή τους, σημειώνει χαρακτηριστικά το αμερικανικό έντυπο.
«Η Αθήνα δεν βιάζεται να εγκαταλείψει τους δικούς της S-300 κατόπιν αιτήματος του Κιέβου και των εταίρων του », υποσημειώνει το περιοδικό διεθνούς εμβέλειας.
Δηλώνει ότι δεν θα πράξει μέχρι να λάβει μια πλήρως λειτουργική αντικατάσταση.
Ως έναν από τους λόγους για την απόφασή της, προβάλλει την κ λιμάκωση στο μέτωπο της ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου.
Η χώρα θεωρεί το δικό της σύστημα αεράμυνας κρίσιμο πυλώνα για την αποτροπή της Τουρκίας και, ως εκ τούτου, ανησυχεί για την απώλεια των S-300.
Σημειωτέον, ότι η Αθήνα θα επιθυμούσε επίσης να λάβει Patriot ως αντάλλαγμα, αλλά μια τέτοια εξέλιξη θεωρείται εξαιρετικά απίθανα.
Βόμβα Forbes: «Η Ρωσία έχει προειδοποιήσει την Αθήνα με πρωτοφανείς συνέπειες...»
Μεταξύ άλλων πιθανών λόγων περιλαμβάνεται το μερικό... πάγωμα των σχέσεων μεταξύ Κιέβου και Αθήνας , μετά τον εντοπισμό ενός ουκρανικού ναυτικού drone σε ελληνικό έδαφος, καθώς και λόγω της συνεχούς στοχοποίησης ελληνόκτητων τάνκερ στη Μαύρη Θάλασσα.
Ένας άλλος παράγοντας που επηρεάζει τη στάση της Ελλάδας είναι οι σχέσεις της με τη Ρωσία.
Ειδικότερα, η Αθήνα ενδέχεται να φοβάται μια σφοδρή αντίδραση από το Κρεμλίνο εάν οι πύραυλοι μεταφερθούν στην Ουκρανία.
Επιπλέον, η Μόσχα προειδοποίησε την Ελλάδα εναντίον μιας τέτοιας κίνησης, σημειώνοντας ότι η Αθήνα απαιτεί την άδειά της για να μεταβιβάσει αυτά τα πυραυλικά συστήματα σε κάθε τρίτο μέρος.
Η Ρωσία, ωστόσο, δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει στην Ουκρανία να αποκτήσει τέτοια στρατηγικά συστήματα για αυτονόητους λόγους.
Επισημαίνεται, ότι η Ελλάδα διαθέτει στο οπλοστάσιο της τα συστήματα αεράμυνας Tor, Osa και S-300, καθώς και αντιαεροπορικά πυροβόλα ZU-23-2 και πυρομαχικά για όλα τα προαναφερθέντα οπλικά συστήματα.
Το μεγάλο πρόβλημα για αεράμυνας ταλαιπωρεί το καθεστώς Zelensky που ψάχνει εναγωνίως για λύσεις...
Στις αρχές Απριλίου 2023, δημοσίευμα των New York Times ανέφερε ότι τα συστήματα S-300 και Buk της Ουκρανίας , τα οποία κάλυπταν τότε το 89% της ουκρανικής αεράμυνας απέναντι στα ρωσικά πολεμικά αεροσκάφη. βομβαρδιστικά , απείχαν μόλις έναν μήνα από την πλήρη εξάντλησή τους.
Ευτυχώς για το Κίεβο, οι πιο εξελιγμένοι Patriot άρχισαν να καταφθάνουν τότε, μπαίνοντας άμεσα και αποτελεσματικά στη μάχη.
Πάνω από τρία χρόνια αργότερα, αυτοί οι Patriot βρίσκονται επίσης αντιμέτωποι με την εξάντληση και δεν είναι σαφές ποτέ το Κίεβο θα μπορέσει να αποκτήσει επαρκείς αντικαταστάτες ή πιθανώς να παράγει αναχαιτιστές τοπικά κατόπιν αδείας.
Το Κίεβο θα υποδεχτεί αναμφίβολα με ανακούφιση τους S-300 ή ακόμη και πλήρεις συστοιχίες από συμμάχους που τις κατέχουν.
Στα τέλη του 2025, η Νορβηγία συμφώνησε γενναιόδωρα να χρηματοδοτήσει την αγορά αναχαιτιστών S-300 για την Ουκρανία.
Η έγκαιρη παράδοση επιπλέον αναχαιτιστών θα μπορούσε να εξαγοράσει χρόνο για το Κίεβο , μέχρι οι αναβαθμισμένοι αναχαιτιστές που αναπτύσσουν να αρχίσουν να βγαίνουν από τη γραμμή, επαναλαμβάνοντας τους εκτοξευτές και επιστρέφοντας στο μέτωπο.
Η παράδοξη... κατάληξη των S300 σε ελληνικά χέρια και οι προειδοποιήσεις του Κρεμλίνου
Υπενθυμίζουμε, ότι σε ένα τρόπον τινά παράδοξο επεισόδιο στα τέλη της δεκαετίας του 1990 , η Ελλάδα απέκτησε δύο συστήματα S-300PMU-1 και 175 πυραύλους 5V55U που είχαν αρχικά παραγγελθεί από την Κύπρ ο, αλλά δεν παραδόθηκαν ποτέ επειδή η αγορά πυροδότησε κρίση με την Τουρκία.
Η Αθήνα πραγματοποίησε δοκιμαστική εκτόξευση αυτών των ρωσικών συστημάτων στη Κρήτη το 2013 και, σύμφωνα με πληροφορίες, επέτρεψε στην πολεμική αεροπορία του Ισραήλ να τους εκπαιδεύσει.
Το Ισραήλ κατέστρεψε τα συστήματα S-300PMU-2 του Ιράν στους πρόσφατους πολέμους χωρίς να χάσει κανένα επανδρωμένο αεροσκάφος.
Η Ελλάδα πιθανότατα διατηρεί ακόμη σημαντικό αριθμό επιχειρησιακών πυραύλων 5V55U.
Το Κίεβο θα καλωσόριζε σίγουρα την ευκαιρία να τους αποκτήσει και η Νορβηγία θα ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα κάλυπτε το κόστος.
Παρόλο που η Αθήνα έχει παράσχει στρατιωτική βοήθεια από το ξέσπασμα του πολέμου το 2022, έχει αποδειχθεί διστακτική στη μεταφορά των S-300 , τουλάχιστον χωρίς έγκαιρη αντικατάσταση από Patriot —σενάριο που φαίνεται πολύ λιγότερο πιθανό στις μέρες μας.
Επιπλέον, η Μόσχα την προειδοποίησε αυστηρά, διαμηνύοντας ότι η Αθήνα χρειάζεται τη δική της εξουσιοδότηση για να μεταβιβάσει αυτά τα πυραυλικά συστήματα.
Και η Ρωσία δεν έχει καμία διάθεση να εγκρίνει την απόκτηση τέτοιων στρατηγικών συστημάτων από την Ουκρανία για πασίδηλους λόγους.
www.bankingnews.gr
Παρά την ηλικία του συστήματος, η επιχειρησιακή του αξία δεν θεωρείται αμελητέα, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα προχωρά στη σταδιακή δημιουργία ενός νέου, πολυεπίπεδου δικτύου αντιαεροπορικής προστασίας.
Το βασικό πρόβλημα είναι γνωστό: οι S-300 αποτελούν τεχνολογία προηγούμενης γενιάς και η υποστήριξή τους είναι πολύ δύσκολη. Η εξεύρεση ανταλλακτικών, η συντήρηση των ηλεκτρονικών και η διάθεση κατάλληλων πυραύλων αποτελούν παράγοντες που περιορίζουν τη δυνατότητα μακροχρόνιας αξιοποίησής τους.
Ωστόσο, η εμπειρία της Ουκρανίας δημιουργεί μια διαφορετική προοπτική.
Το Κίεβο έχει διατηρήσει σε λειτουργία και αξιοποιήσει εκτεταμένα συστήματα σοβιετικής προέλευσης, αναπτύσσοντας παράλληλα σημαντική τεχνογνωσία στη συντήρηση, την επισκευή και την προσαρμογή τους σε ένα σύγχρονο περιβάλλον αεράμυνας.
Αυτό ακριβώς το στοιχείο μπορεί να αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα.
Μια πιθανή συνεργασία θα μπορούσε να εξετάσει λύσεις για την αναβάθμιση επιμέρους υποσυστημάτων των ελληνικών S-300, την ενίσχυση των δυνατοτήτων διασύνδεσης και την καλύτερη ένταξη τους σε ένα σύγχρονο δίκτυο διοίκησης και ελέγχου.
Η συζήτηση για την πιθανή αποστολή των ελληνικών S-300 στην Ουκρανία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως απλή πράξη στρατιωτικής ή διπλωματικής συνδρομής.
Πρόκειται για μια απόφαση που αγγίζει τον πυρήνα της εθνικής άμυνας και, ως εκ τούτου, πρέπει να κριθεί πρωτίστως με βάση τις ανάγκες και τις δυνατότητες της ίδιας της Ελλάδας.
Το γεγονός ότι οι S-300 PMU-1 αποτελούν παλαιότερης γενιάς σύστημα δεν σημαίνει ότι είναι άχρηστοι.
Σ ε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που αντιμετωπίζει ένα ιδιαίτερα απαιτητικό και σύνθετο περιβάλλον, κάθε επιχειρησιακό μέσο αεράμυνας έχει αξία – ιδιαίτερα όταν αποτελεί ήδη ενταγμένο στοιχείο της εθνικής αρχιτεκτονικής άμυνας.
Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν οι S-300 είναι «παλιοί».
Είναι πολύ πιο απλό και πολύ πιο κρίσιμο:
Έχει η Ελλάδα την πολυτέλεια να τους αποχωριστεί πριν διαθέτει πλήρως επιχειρησιακά ισοδύναμη ή ανώτερη δυνατότητα;
Η απάντηση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη.
Δεν αντικαθίσταται μια επιχειρησιακή δυνατότητα με υποσχέσεις
Η ελληνική αεράμυνα βρίσκεται σε περίοδο μετάβασης.
Νέα συστήματα, αισθητήρες και δυνατότητες δικτύωσης σχεδιάζονται ή αποκτώνται, όμως η μετάβαση από μια υφιστάμενη κατάσταση σε μια νέα αρχιτεκτονική δεν γίνεται από τη μια ημέρα στην άλλη.
Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, τα υπάρχοντα μέσα εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας.
Η αποστολή ενός συστήματος που βρίσκεται ήδη στην ελληνική δύναμη δεν δημιουργεί απλώς ένα «κενό στον κατάλογο των όπλων».
Δημιουργείται ένα κενό στην πραγματική επιχειρησιακή διάταξη, το οποίο πρέπει να καλυφθεί με κάτι άλλο.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία:
ένα σύστημα δεν πρέπει να αποσύρεται επειδή υπάρχει η πρόταση να αποκτηθεί κάποτε ο αντικαταστάτης του.
Αποσύρεται όταν ο αντικαταστάτης είναι διαθέσιμος και επιχειρησιακά έτοιμος.
Η Ουκρανία έχει ανάγκη. Η Ελλάδα έχει τις δικές της.
Η ελληνική υποστήριξη προς την Ουκρανία μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο πολιτικής συζήτησης.
Δεν μπορεί όμως να οδηγήσει σε αποφάσεις που μειώνουν την αμυντική ικανότητα της χώρας χωρίς να έχει προηγηθεί πλήρης και τεκμηριωμένη αξιολόγηση.
Η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο και χρειάζεται αντιαεροπορικά συστήματα. Αυτό είναι δεδομένο.
Εξίσου δεδομένο όμως είναι ότι η Ελλάδα έχει τη δική της γεωπολιτική πραγματικότητα, τις δικές της απειλές και τη δική της ανάγκη για αξιόπιστη αποτροπή.
Η αμυντική πολιτική μιας χώρας δεν μπορεί να σχεδιάζεται με βάση το ποιος έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη σήμερα.
Σχεδιάζεται με βάση το τι χρειάζεται η ίδια η χώρα για να παραμείνει ασφαλής.
Το «παλιό» δεν σημαίνει αυτομάτως άχρηστο
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα υπέρ της απομάκρυνσης των S-300 είναι η ηλικία τους και οι δυσκολίες υποστήριξης.
Αυτό όμως δεν αρκεί από μόνο του για να δικαιολογήσει την παράδοσή τους.
Αν υπάρχει δυνατότητα συντήρησης, αναβάθμισης ή αξιοποίησης της υποδομής τους, τότε η σωστή επιλογή θα ήταν να εξεταστεί πρώτα όλες οι δυνατότητες παράτασης της επιχειρησιακής τους ζωής.
Ακόμη και αν οι S-300 πρόκειται τελικά να αποσυρθούν, υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά μεταξύ ελεγχόμενης αντικατάστασης και πρόωρης αποδυνάμωσης.
Η πρώτη αποτελεί φυσιολογική διαδικασία εκσυγχρονισμού . Η δεύτερη αποτελεί ρίσκο.
Το πραγματικό «εθνικό έγκλημα» θα ήταν να αγνοηθεί το κενό
Ο χαρακτηρισμός «εθνικό έγκλημα» είναι βαρύς και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται επιπόλαια.
Ωστόσο, εάν μια κυβέρνηση αποφάσιζε να παραχωρήσει ένα ενεργό στοιχείο της ελληνικής αεράμυνας χωρίς να έχει προηγηθεί πλήρης και άμεση επιχειρησιακή αντικατάστασή του, τότε θα υπήρχε σοβαρός λόγος να τεθεί ζήτημα πολιτικής ευθύνης.
Γιατί η άμυνα δεν λειτουργεί με ευχές.
Δεν αρκεί να γνωρίζουμε ότι «έρχονται νέα συστήματα».
Πρέπει να γνωρίζουμε ποτέ θα έρθουν, ποτέ θα εγκατασταθούν, που θα ολοκληρωθεί η εκπαίδευση και – κυρίως – ποτέ θα είναι πραγματικά επιχειρησιακά.
Μέχρι τότε, η Ελλάδα οφείλει να διατηρεί κάθε διαθέσιμη και αξιοποιήσιμη δυνατότητα .
Πρώτα η ελληνική αεράμυνα
Η Ελλάδα μπορεί να στηρίζει τους συμμάχους της χωρίς να αποδυναμώνει τον εαυτό της.
Μπορεί να συμμετέχει σε ευρωπαϊκές και συμμαχικές πρωτοβουλίες, το υλικό που δεν είναι κρίσιμο για την εθνική άμυνα και να συμβάλλει με πολλούς τρόπους.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραχωρήσει επιχειρησιακά μέσα που εξακολουθούν να έχουν ρόλο στην εθνική αποτροπή, απλώς και μόνο επειδή χαρακτηρίζονται «παλαιά».
Οι S-300 δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ένα άχρηστο υπόλοιπο του παρελθόντος. Μέχρι να αντικατασταθούν πραγματικά, αποτελούν μέρος της ελληνικής αμυντικής ικανότητας.
Και σε θέματα εθνικής άμυνας, ο κανόνας που έπρεπε να είναι ένας:
Δεν αποδυναμώνει σήμερα την αμύνά σου με την υπόθεση ότι είσαι ισχυρότερος αύριο.
Πρώτα εξασφαλίζεις το αύριο και μετά αποσύρεις το χθες.
Ήδη από την Τετάρτη 19/08/2026 το ΒΝ σημειώνει:
H κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζεται για μια από τις πλέον μοιραίες διπλωματικές αλλά και γεωστρατηγικές ατοπήματα των τελευταίων χρόνων, καθώς εξετάζει σοβαρά τη μεταφορά των ρωσικών συστημάτων αεράμυνας S-300 των Ενόπλων Δυνάμεων στον ουκρανικό στρατό , μέσω της Νορβηγίας, όπως αποκαλύπτεται στις 18 Αυγούστου το Forbes.
Βέβαια, η Ελλάδα θα μεταφέρει πυραύλους S-300 στο καθεστώς του Zelensky, μόνο εάν λάβει μια πλήρη αντικατάστασή τους, σημειώνει χαρακτηριστικά το αμερικανικό έντυπο.
«Η Αθήνα δεν βιάζεται να εγκαταλείψει τους δικούς της S-300 κατόπιν αιτήματος του Κιέβου και των εταίρων του », υποσημειώνει το περιοδικό διεθνούς εμβέλειας.
Δηλώνει ότι δεν θα πράξει μέχρι να λάβει μια πλήρως λειτουργική αντικατάσταση.
Ως έναν από τους λόγους για την απόφασή της, προβάλλει την κ λιμάκωση στο μέτωπο της ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου.
Η χώρα θεωρεί το δικό της σύστημα αεράμυνας κρίσιμο πυλώνα για την αποτροπή της Τουρκίας και, ως εκ τούτου, ανησυχεί για την απώλεια των S-300.
Σημειωτέον, ότι η Αθήνα θα επιθυμούσε επίσης να λάβει Patriot ως αντάλλαγμα, αλλά μια τέτοια εξέλιξη θεωρείται εξαιρετικά απίθανα.
Βόμβα Forbes: «Η Ρωσία έχει προειδοποιήσει την Αθήνα με πρωτοφανείς συνέπειες...»
Μεταξύ άλλων πιθανών λόγων περιλαμβάνεται το μερικό... πάγωμα των σχέσεων μεταξύ Κιέβου και Αθήνας , μετά τον εντοπισμό ενός ουκρανικού ναυτικού drone σε ελληνικό έδαφος, καθώς και λόγω της συνεχούς στοχοποίησης ελληνόκτητων τάνκερ στη Μαύρη Θάλασσα.
Ένας άλλος παράγοντας που επηρεάζει τη στάση της Ελλάδας είναι οι σχέσεις της με τη Ρωσία.
Ειδικότερα, η Αθήνα ενδέχεται να φοβάται μια σφοδρή αντίδραση από το Κρεμλίνο εάν οι πύραυλοι μεταφερθούν στην Ουκρανία.
Επιπλέον, η Μόσχα προειδοποίησε την Ελλάδα εναντίον μιας τέτοιας κίνησης, σημειώνοντας ότι η Αθήνα απαιτεί την άδειά της για να μεταβιβάσει αυτά τα πυραυλικά συστήματα σε κάθε τρίτο μέρος.
Η Ρωσία, ωστόσο, δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει στην Ουκρανία να αποκτήσει τέτοια στρατηγικά συστήματα για αυτονόητους λόγους.
Επισημαίνεται, ότι η Ελλάδα διαθέτει στο οπλοστάσιο της τα συστήματα αεράμυνας Tor, Osa και S-300, καθώς και αντιαεροπορικά πυροβόλα ZU-23-2 και πυρομαχικά για όλα τα προαναφερθέντα οπλικά συστήματα.
Το μεγάλο πρόβλημα για αεράμυνας ταλαιπωρεί το καθεστώς Zelensky που ψάχνει εναγωνίως για λύσεις...
Στις αρχές Απριλίου 2023, δημοσίευμα των New York Times ανέφερε ότι τα συστήματα S-300 και Buk της Ουκρανίας , τα οποία κάλυπταν τότε το 89% της ουκρανικής αεράμυνας απέναντι στα ρωσικά πολεμικά αεροσκάφη. βομβαρδιστικά , απείχαν μόλις έναν μήνα από την πλήρη εξάντλησή τους.
Ευτυχώς για το Κίεβο, οι πιο εξελιγμένοι Patriot άρχισαν να καταφθάνουν τότε, μπαίνοντας άμεσα και αποτελεσματικά στη μάχη.
Πάνω από τρία χρόνια αργότερα, αυτοί οι Patriot βρίσκονται επίσης αντιμέτωποι με την εξάντληση και δεν είναι σαφές ποτέ το Κίεβο θα μπορέσει να αποκτήσει επαρκείς αντικαταστάτες ή πιθανώς να παράγει αναχαιτιστές τοπικά κατόπιν αδείας.
Το Κίεβο θα υποδεχτεί αναμφίβολα με ανακούφιση τους S-300 ή ακόμη και πλήρεις συστοιχίες από συμμάχους που τις κατέχουν.
Στα τέλη του 2025, η Νορβηγία συμφώνησε γενναιόδωρα να χρηματοδοτήσει την αγορά αναχαιτιστών S-300 για την Ουκρανία.
Η έγκαιρη παράδοση επιπλέον αναχαιτιστών θα μπορούσε να εξαγοράσει χρόνο για το Κίεβο , μέχρι οι αναβαθμισμένοι αναχαιτιστές που αναπτύσσουν να αρχίσουν να βγαίνουν από τη γραμμή, επαναλαμβάνοντας τους εκτοξευτές και επιστρέφοντας στο μέτωπο.
Η παράδοξη... κατάληξη των S300 σε ελληνικά χέρια και οι προειδοποιήσεις του Κρεμλίνου
Υπενθυμίζουμε, ότι σε ένα τρόπον τινά παράδοξο επεισόδιο στα τέλη της δεκαετίας του 1990 , η Ελλάδα απέκτησε δύο συστήματα S-300PMU-1 και 175 πυραύλους 5V55U που είχαν αρχικά παραγγελθεί από την Κύπρ ο, αλλά δεν παραδόθηκαν ποτέ επειδή η αγορά πυροδότησε κρίση με την Τουρκία.
Η Αθήνα πραγματοποίησε δοκιμαστική εκτόξευση αυτών των ρωσικών συστημάτων στη Κρήτη το 2013 και, σύμφωνα με πληροφορίες, επέτρεψε στην πολεμική αεροπορία του Ισραήλ να τους εκπαιδεύσει.
Το Ισραήλ κατέστρεψε τα συστήματα S-300PMU-2 του Ιράν στους πρόσφατους πολέμους χωρίς να χάσει κανένα επανδρωμένο αεροσκάφος.
Η Ελλάδα πιθανότατα διατηρεί ακόμη σημαντικό αριθμό επιχειρησιακών πυραύλων 5V55U.
Το Κίεβο θα καλωσόριζε σίγουρα την ευκαιρία να τους αποκτήσει και η Νορβηγία θα ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα κάλυπτε το κόστος.
Παρόλο που η Αθήνα έχει παράσχει στρατιωτική βοήθεια από το ξέσπασμα του πολέμου το 2022, έχει αποδειχθεί διστακτική στη μεταφορά των S-300 , τουλάχιστον χωρίς έγκαιρη αντικατάσταση από Patriot —σενάριο που φαίνεται πολύ λιγότερο πιθανό στις μέρες μας.
Επιπλέον, η Μόσχα την προειδοποίησε αυστηρά, διαμηνύοντας ότι η Αθήνα χρειάζεται τη δική της εξουσιοδότηση για να μεταβιβάσει αυτά τα πυραυλικά συστήματα.
Και η Ρωσία δεν έχει καμία διάθεση να εγκρίνει την απόκτηση τέτοιων στρατηγικών συστημάτων από την Ουκρανία για πασίδηλους λόγους.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών