Μια ομάδα μηχανικών εντός της Remington βάλθηκαν να εξερευνήσουν την πρακτικότητα πιστολιών μεγάλων αποστάσεων
Στην ιστορία της οπλουργικής κάποιες ιδέες φαίνονται παράταιρες με την πρώτη ματιά, αλλά τελικά οδηγούν σε απρόσμενες εξελίξεις. Πριν το 1963 κανείς δε θεωρούσε πως υπήρχε χώρος στην αγορά για ένα
μονόσφαιρο πιστόλι... κινητού ουραίου για σκοπευτική χρήση. Αυτή η ανάγκη καλυπτόταν από περίστροφα μεγάλου διαμετρήματος, τα οποία είχαν εγγενή μειονεκτήματα. Η επίτευξη ομοιομορφίας στην ακρίβεια
μέσα από 5 ή 6 διαφορετικές θαλάμες είναι επίπονη και το σχήμα των βολίδων δεν ευνοεί τις βολές σε αποστάσεις που ξεπερνούν τα 200 μέτρα.
Ανορθόδοξο πείραμα
Μια ομάδα μηχανικών εντός της Remington βάλθηκαν να εξερευνήσουν την πρακτικότητα πιστολιών μεγάλων αποστάσεων. Έχοντας εμπειρία από τυφέκια ακριβείας με κινητό ουραίο χρησιμοποίησαν το μηχανισμό
του 40Χ, που προοριζόταν για ολυμπιακή σκοποβολή. Το ονόμασαν XP100 (eXperimental Pistol series 100). Από την αρχή ήταν ένα πρόγραμμα χαμηλού κόστους.
Η χρήση μηχανισμού χωρίς γεμιστήρα συντελούσε στην απλότητα και συμπιέση του κόστους. Διατηρώντας το κλείστρο και τη βάση του μονόσφαιρου τυφεκίου, πρόσθεσαν μια λαβή από πλαστικό υλικό (ευρασιτεχνία της μητρικής DuPont). Η λαβή βρισκόταν μπροστά από το κλείστρο για καλύτερη ισορροπία του όπλου στα χέρια του σκοπευτή.
Αυτό σήμαινε πως η επένεργεια της σκανδάλης στη σχαστηρία γινόταν μέσω μιας ράβδου μετάδοσης που κρυβόταν εσωτερικά στη λαβή.
Αργότερα, παρουσιάστηκαν εκδόσεις "συμβατικής γεωμετρίας" με τη λαβή στη θέση όπου θα τη βρίσκαμε σε ένα τουφέκι. Αυτό επέτρεψε τη χρήση αυτούσιων των ανταλλακτικών από το Model 40Χ. Ήταν ένα από
τα μυστικά του όπλου που διέθετε ασυνήθιστα καλή σκανδάλη για το κόστος του με μέσο βάρος έλξης 500 γραμμαρίων.
Αρχικά οι κάνες είχαν μήκος 10,75 ιντσών (27cm) και τα σκοπευτικά ήταν ακίδα και μηχανικό κλισιοσκόπιο στηριγμένο πάνω σε μια ρίγα από τυφέκιο model 600. Στην πορεία προστέθηκε μια μακρύτερη κάνη 37cm
και η δυνατότητα τοποθέτησης βάσης για διόπτρα από το επιτυχημένο Remington 700. Γενικότερα οι σχεδιαστές προσπάθησαν να ανακυκλώσουν κατά το δυνατόν υπάρχοντα απάρτια για το ιδιότροπο,
πειραματικό πιστόλι, με αποτέλεσμα το XP100 να επωφελείται από τα ανταλλακτικά που υπήρχαν σε πληθώρα για τα R 600/700 και 40Χ.
Μια μπάλα φωτιάς
Το πιστόλι βασιζόταν στο λεγόμενο μικρό κορμό που χωρούσε φυσίγγια με ολικό μήκος ως και 58mm. Ξεκίνησαν με βάση το φυσίγγιο .222 Remington (από το ίδιο θα προερχόταν ελάχιστα χρόνια αργότερα
και το .223 Rem/5,56 ΝΑΤΟ). Όμως κατέληξαν πως με κάνες μήκους πιστολιού μεγάλο μέρος της πυρίτιδας παρέμενε άκαυστο. Κονταίνοντας τον κάλυκα στα 31.5 χιλιοστά μείωσαν τη χωρητικότητα και τη μέγιστη
γόμωση. Ακόμη κι έτσι τα βάρους 2,5-4,0 γραμμαρίων βλήματα εκτοξεύονταν με ταχύτητες που άγγιζαν τα 800 μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Αυτό ήταν πρωτάκουστο την εποχή που αντίστοιχα περίστροφα δε ξεπερνούσαν τα 480m/sec. Το μεγάλο πλεονέκτημα ήταν η μείωση του χρόνου πτήσης προς το στόχο και η ευθυτενής τροχιά των αιχμηρών βολίδων. Η ανάκρουση ήταν πολύ ήπια λόγω της χαμηλής μάζας του βλήματος και τα 1,7 κιλά βάρους του όπλου. Επέτρεπε πολύωρη εξάσκηση με ελάχιστη κόπωση. Ο συνδυασμός αποδείχτηκε πολύ ακριβής, παράγοντας συγκεντώσεις μεγέθους κέρματος στα 100 μέτρα. Με τη βοήθεια διόπτρας πετύχαιναν στόχους μεγέθους πεπονιού στα 300.
Φυσικά υπήρχε ένα τίμημα. Με την πυροδότηση μια τεράστια, ορατή φλόγα ξεπηδούσε από το στόμιο, ακολουθούμενη από εκκωφαντική διάσειση, καθώς το υπερηχητικό βλήμα συναντούσε τον ατμοσφαιρικό
αέρα. Σύντομα το νέο φυσίγγιο απέκτησε το παρατσούκλι .221 Fireball.
Αλλαγή σκοπού
Δε θα ήταν υπερβολή ο ισχυρισμός ότι το ΧΡ100 υπήρξε κύριος λόγος ανάπτυξης της σκοποβολής μεταλλικής σιλουέτας και των αγώνων μεγάλων αποστάσεων με πιστόλι γενικότερα. Οι σκοπευτές είχαν στα χέρια τους ένα φθηνό όπλο με έτοιμη υποδομή υποστήριξης και ανταλλακτικά από τα αντίστοιχα τουφέκια. Διαφημίσεις της τότε εποχής δίνουν μια τιμή $99.95, που ακόμη και σήμερα (υπολογίζοντας τον πληθωρισμό) δε ξεπερνά τα 870 Ευρώ. Τιμή ευκαιρίας για ένα -έστω και βασικό- σκοπευτικό όπλο! Σύντομα ήρθε η εξέλιξη με μακρύτερες κάνες και ισχυρότερα διαμετρήματα, καθώς σκοπευτές αναζητούσαν μεγαλύτερο βεληνεκές. Οι φθηνές πλαστικές λαβές έδωσαν τη θέση τους σε χειροποίητες κατασκευές από ποιοτικό ξύλο και ένα ολόκληρο οικοσύστημα βελτιωτών άρχισε να πειραματίζεται με χαλινωτήρια στομίου, κάνες από βελτιωμένα κράματα και αγωνιστικές σκανδάλες.
Μέχρι το 1998 που σταμάτησε η παραγωγή του, το ΧΡ100 είχε γίνει θρύλος των μεγάλων αποστάσεων.
Η Remington συνέβαλλε σε αυτό ενεργά, προσφέροντας παραλλαγές σε όλο και ισχυρότερα διαμετρήματα που περιελάμβαναν τα 6mm BR, .223 Remington, 308 Winchester (7,62X51mm) και .350 Remington. Ειδικά τα
δύο τελευταία παράγουν υπερδιπλάσια ενέργεια από το αρχικό Fireball. Ο λόγος; Κυνηγοί άρχισαν να παρατηρούν τις επιδόσεις των πιστολιών. Δε πήρε χρόνο να αντιληφθούν πως ένα μονόσφαιρο όπλο άκρίβειας -
εξοπλισμένο με διόπτρα- και ικανό να πετύχει εξαιρετική ακρίβεια, ήταν λύση για κυνήγι σε δυσβατα ορεινά μονοπάτια. Ειδικά όταν ζυγίζει σχεδόν 2 κιλά λιγότερα από το αντίστοιχο κυνηγετικό τυφέκιο. Το μονόσφαιρο πιστόλι που ξεκίνησε ως πείραμα άρχισε κυριολεκτικά να κατακτά κορυφές. Πεπειραμένοι κυνηγοί το έχουν ταξιδέψει στα πλέον δυσπρόσιτα μέρη του πλανήτη. Ακόμη και σήμερα απολαμβάνουν ιδιαίτερης εκτίμησης και πολλά χειροποίητα πιστόλια με βάση το μηχανισμό του ΧΡ100 δρέπουν μερικά από τα εντυπωσιακότερα κυνηγετικά τρόπαια.
www.bankingnews.gr
μονόσφαιρο πιστόλι... κινητού ουραίου για σκοπευτική χρήση. Αυτή η ανάγκη καλυπτόταν από περίστροφα μεγάλου διαμετρήματος, τα οποία είχαν εγγενή μειονεκτήματα. Η επίτευξη ομοιομορφίας στην ακρίβεια
μέσα από 5 ή 6 διαφορετικές θαλάμες είναι επίπονη και το σχήμα των βολίδων δεν ευνοεί τις βολές σε αποστάσεις που ξεπερνούν τα 200 μέτρα.
Ανορθόδοξο πείραμα
Μια ομάδα μηχανικών εντός της Remington βάλθηκαν να εξερευνήσουν την πρακτικότητα πιστολιών μεγάλων αποστάσεων. Έχοντας εμπειρία από τυφέκια ακριβείας με κινητό ουραίο χρησιμοποίησαν το μηχανισμό
του 40Χ, που προοριζόταν για ολυμπιακή σκοποβολή. Το ονόμασαν XP100 (eXperimental Pistol series 100). Από την αρχή ήταν ένα πρόγραμμα χαμηλού κόστους.
Η χρήση μηχανισμού χωρίς γεμιστήρα συντελούσε στην απλότητα και συμπιέση του κόστους. Διατηρώντας το κλείστρο και τη βάση του μονόσφαιρου τυφεκίου, πρόσθεσαν μια λαβή από πλαστικό υλικό (ευρασιτεχνία της μητρικής DuPont). Η λαβή βρισκόταν μπροστά από το κλείστρο για καλύτερη ισορροπία του όπλου στα χέρια του σκοπευτή.
Αυτό σήμαινε πως η επένεργεια της σκανδάλης στη σχαστηρία γινόταν μέσω μιας ράβδου μετάδοσης που κρυβόταν εσωτερικά στη λαβή.
Αργότερα, παρουσιάστηκαν εκδόσεις "συμβατικής γεωμετρίας" με τη λαβή στη θέση όπου θα τη βρίσκαμε σε ένα τουφέκι. Αυτό επέτρεψε τη χρήση αυτούσιων των ανταλλακτικών από το Model 40Χ. Ήταν ένα από
τα μυστικά του όπλου που διέθετε ασυνήθιστα καλή σκανδάλη για το κόστος του με μέσο βάρος έλξης 500 γραμμαρίων.
Αρχικά οι κάνες είχαν μήκος 10,75 ιντσών (27cm) και τα σκοπευτικά ήταν ακίδα και μηχανικό κλισιοσκόπιο στηριγμένο πάνω σε μια ρίγα από τυφέκιο model 600. Στην πορεία προστέθηκε μια μακρύτερη κάνη 37cm
και η δυνατότητα τοποθέτησης βάσης για διόπτρα από το επιτυχημένο Remington 700. Γενικότερα οι σχεδιαστές προσπάθησαν να ανακυκλώσουν κατά το δυνατόν υπάρχοντα απάρτια για το ιδιότροπο,
πειραματικό πιστόλι, με αποτέλεσμα το XP100 να επωφελείται από τα ανταλλακτικά που υπήρχαν σε πληθώρα για τα R 600/700 και 40Χ.
Μια μπάλα φωτιάς
Το πιστόλι βασιζόταν στο λεγόμενο μικρό κορμό που χωρούσε φυσίγγια με ολικό μήκος ως και 58mm. Ξεκίνησαν με βάση το φυσίγγιο .222 Remington (από το ίδιο θα προερχόταν ελάχιστα χρόνια αργότερα
και το .223 Rem/5,56 ΝΑΤΟ). Όμως κατέληξαν πως με κάνες μήκους πιστολιού μεγάλο μέρος της πυρίτιδας παρέμενε άκαυστο. Κονταίνοντας τον κάλυκα στα 31.5 χιλιοστά μείωσαν τη χωρητικότητα και τη μέγιστη
γόμωση. Ακόμη κι έτσι τα βάρους 2,5-4,0 γραμμαρίων βλήματα εκτοξεύονταν με ταχύτητες που άγγιζαν τα 800 μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Αυτό ήταν πρωτάκουστο την εποχή που αντίστοιχα περίστροφα δε ξεπερνούσαν τα 480m/sec. Το μεγάλο πλεονέκτημα ήταν η μείωση του χρόνου πτήσης προς το στόχο και η ευθυτενής τροχιά των αιχμηρών βολίδων. Η ανάκρουση ήταν πολύ ήπια λόγω της χαμηλής μάζας του βλήματος και τα 1,7 κιλά βάρους του όπλου. Επέτρεπε πολύωρη εξάσκηση με ελάχιστη κόπωση. Ο συνδυασμός αποδείχτηκε πολύ ακριβής, παράγοντας συγκεντώσεις μεγέθους κέρματος στα 100 μέτρα. Με τη βοήθεια διόπτρας πετύχαιναν στόχους μεγέθους πεπονιού στα 300.
Φυσικά υπήρχε ένα τίμημα. Με την πυροδότηση μια τεράστια, ορατή φλόγα ξεπηδούσε από το στόμιο, ακολουθούμενη από εκκωφαντική διάσειση, καθώς το υπερηχητικό βλήμα συναντούσε τον ατμοσφαιρικό
αέρα. Σύντομα το νέο φυσίγγιο απέκτησε το παρατσούκλι .221 Fireball.
Αλλαγή σκοπού
Δε θα ήταν υπερβολή ο ισχυρισμός ότι το ΧΡ100 υπήρξε κύριος λόγος ανάπτυξης της σκοποβολής μεταλλικής σιλουέτας και των αγώνων μεγάλων αποστάσεων με πιστόλι γενικότερα. Οι σκοπευτές είχαν στα χέρια τους ένα φθηνό όπλο με έτοιμη υποδομή υποστήριξης και ανταλλακτικά από τα αντίστοιχα τουφέκια. Διαφημίσεις της τότε εποχής δίνουν μια τιμή $99.95, που ακόμη και σήμερα (υπολογίζοντας τον πληθωρισμό) δε ξεπερνά τα 870 Ευρώ. Τιμή ευκαιρίας για ένα -έστω και βασικό- σκοπευτικό όπλο! Σύντομα ήρθε η εξέλιξη με μακρύτερες κάνες και ισχυρότερα διαμετρήματα, καθώς σκοπευτές αναζητούσαν μεγαλύτερο βεληνεκές. Οι φθηνές πλαστικές λαβές έδωσαν τη θέση τους σε χειροποίητες κατασκευές από ποιοτικό ξύλο και ένα ολόκληρο οικοσύστημα βελτιωτών άρχισε να πειραματίζεται με χαλινωτήρια στομίου, κάνες από βελτιωμένα κράματα και αγωνιστικές σκανδάλες.
Μέχρι το 1998 που σταμάτησε η παραγωγή του, το ΧΡ100 είχε γίνει θρύλος των μεγάλων αποστάσεων.
Η Remington συνέβαλλε σε αυτό ενεργά, προσφέροντας παραλλαγές σε όλο και ισχυρότερα διαμετρήματα που περιελάμβαναν τα 6mm BR, .223 Remington, 308 Winchester (7,62X51mm) και .350 Remington. Ειδικά τα
δύο τελευταία παράγουν υπερδιπλάσια ενέργεια από το αρχικό Fireball. Ο λόγος; Κυνηγοί άρχισαν να παρατηρούν τις επιδόσεις των πιστολιών. Δε πήρε χρόνο να αντιληφθούν πως ένα μονόσφαιρο όπλο άκρίβειας -
εξοπλισμένο με διόπτρα- και ικανό να πετύχει εξαιρετική ακρίβεια, ήταν λύση για κυνήγι σε δυσβατα ορεινά μονοπάτια. Ειδικά όταν ζυγίζει σχεδόν 2 κιλά λιγότερα από το αντίστοιχο κυνηγετικό τυφέκιο. Το μονόσφαιρο πιστόλι που ξεκίνησε ως πείραμα άρχισε κυριολεκτικά να κατακτά κορυφές. Πεπειραμένοι κυνηγοί το έχουν ταξιδέψει στα πλέον δυσπρόσιτα μέρη του πλανήτη. Ακόμη και σήμερα απολαμβάνουν ιδιαίτερης εκτίμησης και πολλά χειροποίητα πιστόλια με βάση το μηχανισμό του ΧΡ100 δρέπουν μερικά από τα εντυπωσιακότερα κυνηγετικά τρόπαια.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών