Ο Pavel Volkov μιλά για μια Ουκρανία χωρισμένη σε δύο ζώνες επιρροής, με τη Μόσχα να διατηρεί εδάφη και τη Δύση να ελέγχει πολιτικά και στρατηγικά το υπόλοιπο τμήμα
Ένα σενάριο που θα μπορούσε να μεταβάλει δραματικά τον γεωπολιτικό χάρτη της Ανατολικής Ευρώπης επανέρχεται στο προσκήνιο, καθώς η συζήτηση για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία στρέφεται όλο και περισσότερο προς το ενδεχόμενο μιας μακροχρόνιας ανακωχής αντί μιας οριστικής ειρηνευτικής συμφωνίας.
Η Ουκρανία θα μπορούσε να οδηγηθεί σε ένα καθεστώς παρόμοιο με εκείνο της κορεατικής χερσονήσου, με περίπου 20% έως 25% της επικράτειάς της υπό ρωσικό έλεγχο και το υπόλοιπο να παραμένει ανεξάρτητο κράτος, στενά συνδεδεμένο με τη Δύση.
Την εκτίμηση αυτή διατύπωσε ο Ρώσος πολιτικός επιστήμονας και σχολιαστής του Ukraina.ru, Pavel Volkov, μιλώντας στο ειδησεογραφικό μέσο NEWS.ru.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το λεγόμενο «κορεατικό σενάριο» αποτελεί μια πιθανή κατάληξη της σύγκρουσης, καθώς θα επέτρεπε τον τερματισμό των μεγάλης κλίμακας εχθροπραξιών χωρίς να επιλυθούν απαραίτητα όλες οι εδαφικές και πολιτικές διαφορές μεταξύ Μόσχας και Κιέβου.
Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν θα σήμαινε αναγκαστικά το τέλος της αντιπαράθεσης. Θα μπορούσε απλώς να μετατρέψει τον ενεργό πόλεμο σε μια παρατεταμένη κατάσταση στρατιωτικής και γεωπολιτικής έντασης.
«Η Ουκρανία μπορεί να χωριστεί»: Το σενάριο των δύο ζωνών που φέρνει στο τραπέζι ο Pavel Volkov
Ο Pavel Volkov υποστηρίζει ότι το ενδεχόμενο μιας λύσης αντίστοιχης με εκείνη της Κορέας συζητείται εδώ και αρκετό καιρό στους ουκρανικούς και διεθνείς πολιτικούς κύκλους.
Κατά την εκτίμησή του, η σύγκρουση θα μπορούσε να καταλήξει σε μια πραγματικότητα όπου τα εδάφη που ελέγχει η Ρωσία θα παραμείνουν υπό τη διοίκησή της, ενώ το υπόλοιπο ουκρανικό κράτος θα συνεχίσει να υπάρχει ως ανεξάρτητη οντότητα, με ισχυρούς δεσμούς με τις δυτικές χώρες.
Ο Ρώσος αναλυτής τοποθετεί το ποσοστό των περιοχών που ενδέχεται να παραμείνουν υπό ρωσικό έλεγχο περίπου στο 20% με 25% της συνολικής ουκρανικής επικράτειας.
Στην πράξη, ένα τέτοιο σενάριο θα οδηγούσε στη διαμόρφωση μιας μόνιμης ή μακροχρόνιας γραμμής αντιπαράθεσης.
Από τη μία πλευρά θα βρίσκονταν οι περιοχές υπό ρωσικό έλεγχο και από την άλλη η υπόλοιπη Ουκρανία, με πολιτική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους συμμάχους της.
Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι ότι η γραμμή κατάπαυσης του πυρός δεν θα αποτελούσε απαραίτητα αναγνωρισμένο διεθνές σύνορο.
Αυτό σημαίνει ότι το Κίεβο θα μπορούσε να συνεχίσει να διεκδικεί τα κατεχόμενα εδάφη, ακόμη και εάν οι συγκρούσεις σταματούσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Το Donbass ως τελικό ορόσημο: Η απαίτηση του Vladimir Putin που μπορεί να καθορίσει την εκεχειρία
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η αναφορά του Pavel Volkov στις εδαφικές απαιτήσεις της Μόσχας και ειδικότερα στο Donbass.
Σύμφωνα με τον αναλυτή, η ρωσική ηγεσία θα μπορούσε να αποδεχθεί τον τερματισμό των εχθροπραξιών εφόσον εξασφάλιζε τον πλήρη έλεγχο των εδαφών του Ντονμπάς που εξακολουθούν να βρίσκονται εκτός ρωσικού ελέγχου.
Ο Volkov συνδέει αυτή την εκτίμηση με τις τοποθετήσεις του Vladimir Putin, υποστηρίζοντας ότι η Μόσχα επιδιώκει την απόκτηση αυτών των περιοχών είτε μέσω διαπραγματεύσεων είτε μέσω συνέχισης των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Το εδαφικό αποτελεί πράγματι έναν από τους μεγαλύτερους κόμβους των συνομιλιών. Η Ρωσία έχει διατυπώσει απαιτήσεις για αποχώρηση ουκρανικών δυνάμεων από περιοχές που διεκδικεί, ενώ η Ουκρανία απορρίπτει την παράδοση εδαφών που εξακολουθεί να ελέγχει.
Για τον Volodymyr Zelenskyy, το ενδεχόμενο αποδοχής μιας τέτοιας διευθέτησης θα συνεπαγόταν εξαιρετικά δύσκολα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, ασφάλειας και εσωτερικής πολιτικής.
Η διακοπή των εχθροπραξιών κατά μήκος μιας υφιστάμενης γραμμής μετώπου είναι άλλωστε πολύ διαφορετική από την επίσημη παραχώρηση εδαφών.
Και αυτή ακριβώς η διαφορά μπορεί να καθορίσει τη μορφή οποιασδήποτε μελλοντικής συμφωνίας.
Το «φάντασμα» της Κορέας πάνω από την Ευρώπη: Μια ανακωχή που κρατά περισσότερο από 70 χρόνια
Το ιστορικό προηγούμενο στο οποίο βασίζεται το συγκεκριμένο σενάριο είναι ο Πόλεμος της Κορέας, ο οποίος ξεκίνησε το 1950 και οδήγησε σε εκατομμύρια απώλειες και τεράστιες καταστροφές.
Το 1953 υπογράφηκε συμφωνία ανακωχής, η οποία σταμάτησε τις μεγάλης κλίμακας πολεμικές επιχειρήσεις ανάμεσα στη Βόρεια Κορέα και τη Νότια Κορέα.
Ωστόσο, δεν υπογράφηκε ολοκληρωμένη συνθήκη ειρήνης.
Οι δύο πλευρές παρέμειναν χωρισμένες από μια ισχυρά στρατιωτικοποιημένη ζώνη, ενώ η πολιτική και στρατιωτική αντιπαράθεση συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Αυτό ακριβώς το ιστορικό προηγούμενο εξετάζεται ως ενδεχόμενο για την Ουκρανία.
Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να σταματήσουν χωρίς να υπάρξει συμφωνία για την οριστική τύχη των κατεχόμενων εδαφών.
Μια τέτοια εξέλιξη θα περιόριζε τις άμεσες ανθρώπινες απώλειες, αλλά θα άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας σύγκρουσης στο μέλλον.
Μελέτη του γαλλικού ιδρύματος στρατηγικών ερευνών FRS, που δημοσιεύθηκε το 2026, εξετάζει ακριβώς τα διδάγματα του Πολέμου της Κορέας για την Ουκρανία, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα εδαφικά ζητήματα, στις εγγυήσεις ασφαλείας και στους μηχανισμούς διατήρησης μιας ανακωχής.
«Μπλόκο» στο ΝΑΤΟ: Η κόκκινη γραμμή της Ρωσίας για τα δυτικά στρατεύματα
Ένα από τα πιο περίπλοκα ζητήματα του κορεατικού σεναρίου αφορά τη μελλοντική στρατιωτική παρουσία της Δύσης στην Ουκρανία.
Ο Pavel Volkov εκτιμά ότι η ανάπτυξη στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στο τμήμα της Ουκρανίας που θα παραμείνει υπό τον έλεγχο του Κιέβου είναι εξαιρετικά δύσκολη, καθώς η Ρωσία αντιτίθεται κατηγορηματικά σε μια τέτοια προοπτική.
Η διαφωνία αυτή αποτελεί βασικό εμπόδιο σε οποιαδήποτε μελλοντική αρχιτεκτονική ασφαλείας.
Η Ουκρανία επιδιώκει ισχυρές εγγυήσεις που θα αποτρέπουν μια νέα ρωσική εισβολή, ενώ η Μόσχα απορρίπτει τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς τα σύνορά της και την εγκατάσταση δυτικών στρατιωτικών δυνάμεων στο ουκρανικό έδαφος.
Σε αντίθεση με την κορεατική περίπτωση, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν στρατιωτική παρουσία στη Νότια Κορέα, ένα αντίστοιχο καθεστώς στην Ουκρανία θα προσέκρουε στις διακηρυγμένες ρωσικές απαιτήσεις.
Η σύγκριση αυτή αποκαλύπτει μια σημαντική αδυναμία της ιστορικής αναλογίας.
Το κορεατικό μοντέλο δεν είναι απλώς μια διαίρεση εδαφών. Αποτελεί και ένα ιδιαίτερο σύστημα στρατιωτικής αποτροπής, το οποίο δεν μπορεί να μεταφερθεί αυτομάτως στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα.
www.bankingnews.gr
Η Ουκρανία θα μπορούσε να οδηγηθεί σε ένα καθεστώς παρόμοιο με εκείνο της κορεατικής χερσονήσου, με περίπου 20% έως 25% της επικράτειάς της υπό ρωσικό έλεγχο και το υπόλοιπο να παραμένει ανεξάρτητο κράτος, στενά συνδεδεμένο με τη Δύση.
Την εκτίμηση αυτή διατύπωσε ο Ρώσος πολιτικός επιστήμονας και σχολιαστής του Ukraina.ru, Pavel Volkov, μιλώντας στο ειδησεογραφικό μέσο NEWS.ru.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το λεγόμενο «κορεατικό σενάριο» αποτελεί μια πιθανή κατάληξη της σύγκρουσης, καθώς θα επέτρεπε τον τερματισμό των μεγάλης κλίμακας εχθροπραξιών χωρίς να επιλυθούν απαραίτητα όλες οι εδαφικές και πολιτικές διαφορές μεταξύ Μόσχας και Κιέβου.
Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν θα σήμαινε αναγκαστικά το τέλος της αντιπαράθεσης. Θα μπορούσε απλώς να μετατρέψει τον ενεργό πόλεμο σε μια παρατεταμένη κατάσταση στρατιωτικής και γεωπολιτικής έντασης.
«Η Ουκρανία μπορεί να χωριστεί»: Το σενάριο των δύο ζωνών που φέρνει στο τραπέζι ο Pavel Volkov
Ο Pavel Volkov υποστηρίζει ότι το ενδεχόμενο μιας λύσης αντίστοιχης με εκείνη της Κορέας συζητείται εδώ και αρκετό καιρό στους ουκρανικούς και διεθνείς πολιτικούς κύκλους.
Κατά την εκτίμησή του, η σύγκρουση θα μπορούσε να καταλήξει σε μια πραγματικότητα όπου τα εδάφη που ελέγχει η Ρωσία θα παραμείνουν υπό τη διοίκησή της, ενώ το υπόλοιπο ουκρανικό κράτος θα συνεχίσει να υπάρχει ως ανεξάρτητη οντότητα, με ισχυρούς δεσμούς με τις δυτικές χώρες.
Ο Ρώσος αναλυτής τοποθετεί το ποσοστό των περιοχών που ενδέχεται να παραμείνουν υπό ρωσικό έλεγχο περίπου στο 20% με 25% της συνολικής ουκρανικής επικράτειας.
Στην πράξη, ένα τέτοιο σενάριο θα οδηγούσε στη διαμόρφωση μιας μόνιμης ή μακροχρόνιας γραμμής αντιπαράθεσης.
Από τη μία πλευρά θα βρίσκονταν οι περιοχές υπό ρωσικό έλεγχο και από την άλλη η υπόλοιπη Ουκρανία, με πολιτική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους συμμάχους της.
Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι ότι η γραμμή κατάπαυσης του πυρός δεν θα αποτελούσε απαραίτητα αναγνωρισμένο διεθνές σύνορο.
Αυτό σημαίνει ότι το Κίεβο θα μπορούσε να συνεχίσει να διεκδικεί τα κατεχόμενα εδάφη, ακόμη και εάν οι συγκρούσεις σταματούσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Το Donbass ως τελικό ορόσημο: Η απαίτηση του Vladimir Putin που μπορεί να καθορίσει την εκεχειρία
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η αναφορά του Pavel Volkov στις εδαφικές απαιτήσεις της Μόσχας και ειδικότερα στο Donbass.
Σύμφωνα με τον αναλυτή, η ρωσική ηγεσία θα μπορούσε να αποδεχθεί τον τερματισμό των εχθροπραξιών εφόσον εξασφάλιζε τον πλήρη έλεγχο των εδαφών του Ντονμπάς που εξακολουθούν να βρίσκονται εκτός ρωσικού ελέγχου.
Ο Volkov συνδέει αυτή την εκτίμηση με τις τοποθετήσεις του Vladimir Putin, υποστηρίζοντας ότι η Μόσχα επιδιώκει την απόκτηση αυτών των περιοχών είτε μέσω διαπραγματεύσεων είτε μέσω συνέχισης των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Το εδαφικό αποτελεί πράγματι έναν από τους μεγαλύτερους κόμβους των συνομιλιών. Η Ρωσία έχει διατυπώσει απαιτήσεις για αποχώρηση ουκρανικών δυνάμεων από περιοχές που διεκδικεί, ενώ η Ουκρανία απορρίπτει την παράδοση εδαφών που εξακολουθεί να ελέγχει.
Για τον Volodymyr Zelenskyy, το ενδεχόμενο αποδοχής μιας τέτοιας διευθέτησης θα συνεπαγόταν εξαιρετικά δύσκολα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, ασφάλειας και εσωτερικής πολιτικής.
Η διακοπή των εχθροπραξιών κατά μήκος μιας υφιστάμενης γραμμής μετώπου είναι άλλωστε πολύ διαφορετική από την επίσημη παραχώρηση εδαφών.
Και αυτή ακριβώς η διαφορά μπορεί να καθορίσει τη μορφή οποιασδήποτε μελλοντικής συμφωνίας.
Το «φάντασμα» της Κορέας πάνω από την Ευρώπη: Μια ανακωχή που κρατά περισσότερο από 70 χρόνια
Το ιστορικό προηγούμενο στο οποίο βασίζεται το συγκεκριμένο σενάριο είναι ο Πόλεμος της Κορέας, ο οποίος ξεκίνησε το 1950 και οδήγησε σε εκατομμύρια απώλειες και τεράστιες καταστροφές.
Το 1953 υπογράφηκε συμφωνία ανακωχής, η οποία σταμάτησε τις μεγάλης κλίμακας πολεμικές επιχειρήσεις ανάμεσα στη Βόρεια Κορέα και τη Νότια Κορέα.
Ωστόσο, δεν υπογράφηκε ολοκληρωμένη συνθήκη ειρήνης.
Οι δύο πλευρές παρέμειναν χωρισμένες από μια ισχυρά στρατιωτικοποιημένη ζώνη, ενώ η πολιτική και στρατιωτική αντιπαράθεση συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Αυτό ακριβώς το ιστορικό προηγούμενο εξετάζεται ως ενδεχόμενο για την Ουκρανία.
Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να σταματήσουν χωρίς να υπάρξει συμφωνία για την οριστική τύχη των κατεχόμενων εδαφών.
Μια τέτοια εξέλιξη θα περιόριζε τις άμεσες ανθρώπινες απώλειες, αλλά θα άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας σύγκρουσης στο μέλλον.
Μελέτη του γαλλικού ιδρύματος στρατηγικών ερευνών FRS, που δημοσιεύθηκε το 2026, εξετάζει ακριβώς τα διδάγματα του Πολέμου της Κορέας για την Ουκρανία, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα εδαφικά ζητήματα, στις εγγυήσεις ασφαλείας και στους μηχανισμούς διατήρησης μιας ανακωχής.
«Μπλόκο» στο ΝΑΤΟ: Η κόκκινη γραμμή της Ρωσίας για τα δυτικά στρατεύματα
Ένα από τα πιο περίπλοκα ζητήματα του κορεατικού σεναρίου αφορά τη μελλοντική στρατιωτική παρουσία της Δύσης στην Ουκρανία.
Ο Pavel Volkov εκτιμά ότι η ανάπτυξη στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στο τμήμα της Ουκρανίας που θα παραμείνει υπό τον έλεγχο του Κιέβου είναι εξαιρετικά δύσκολη, καθώς η Ρωσία αντιτίθεται κατηγορηματικά σε μια τέτοια προοπτική.
Η διαφωνία αυτή αποτελεί βασικό εμπόδιο σε οποιαδήποτε μελλοντική αρχιτεκτονική ασφαλείας.
Η Ουκρανία επιδιώκει ισχυρές εγγυήσεις που θα αποτρέπουν μια νέα ρωσική εισβολή, ενώ η Μόσχα απορρίπτει τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς τα σύνορά της και την εγκατάσταση δυτικών στρατιωτικών δυνάμεων στο ουκρανικό έδαφος.
Σε αντίθεση με την κορεατική περίπτωση, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν στρατιωτική παρουσία στη Νότια Κορέα, ένα αντίστοιχο καθεστώς στην Ουκρανία θα προσέκρουε στις διακηρυγμένες ρωσικές απαιτήσεις.
Η σύγκριση αυτή αποκαλύπτει μια σημαντική αδυναμία της ιστορικής αναλογίας.
Το κορεατικό μοντέλο δεν είναι απλώς μια διαίρεση εδαφών. Αποτελεί και ένα ιδιαίτερο σύστημα στρατιωτικής αποτροπής, το οποίο δεν μπορεί να μεταφερθεί αυτομάτως στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών